ายแค่ไหน แต่ก็ยังมีคนที่มองออกถึงความไม่ธรรมดาของเขา ตัวเรือนขยายออกไปใหญ่มาก เทียบกับพื้นที่ในอดีตแล้วขยายออกไปถึงสามเท่า
จิ๋งหลีเองก็โตขึ้นมาก เด็กน้อยอายุสิบห้าปีย่อมรู้แล้วว่าแมวขาวตัวนั้นมิใช่ปีศาจแมวธรรมดา นับตั้งแต่วันที่เข้าใจในเรื่องนี้ ท่าทีที่จิ๋งหลีมีต่อแมวขาวก็มีความเคารพมากขึ้น มีความตั้งใจในการบำเพ็ญเพียรมากขึ้น แล้วก็ไม่กล้ามานั่งเล่นไพ่กระดูกเป็นเพื่อนแมวขาวทุกวันเหมือนอย่างตอนเป็นเด็กอีก
แมวขาวไม่ค่อยพอใจในเรื่องนี้ มันคิดอยากจะฝืนบังคับให้จิ๋งหลีเปลี่ยนแปลงท่าที แต่กลับพบว่าคนตระกูลจิ๋งล้วนแต่มีนิสัยดื้อดึง การบีบบังคับและการล่อลวงล้วนแต่ไม่เป็นผล
ในเย็นวันหนึ่ง จิ๋งหลีนั่งสมาธิเสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้าไปในสวนด้านหลัง ทะลุป่าไผ่แห่งหนึ่ง มาถึงกำแพงสวนที่ก่อขึ้นมาใหม่ เขาเหยียบขึ้นไปบนหินรูปร่างน่าเกลียดก้อนหนึ่ง ก่อนจะชะเง้อหน้ามองไปอีกฝั่งของกำแพง
อีกฝั่งของกำแพงเป็นเรือนขนาดใหญ่ที่ดูสวยงามอย่างมาก ไม่รู้ว่าเป็นเรือนของขุนนางคนไหนในราชสำนักนัก เรือนตระกูลจิ๋งหลังทำการขยายใหญ่แล้วก็กลายเป็นเพื่อนบ้านกับอีกฝ่าย
อีกด้านหนึ่งของกำแพงมีหินประดับสวนก้อนใหญ่อยู่สามสี่ก้อน สาวน้อยผู้หนึ่งเหยียบก้อนหินยืนอยู่ตรงกำแพง มองดูจิ๋งหลีพลางยิ้มขึ้นมา ดูมีความสุขอย่างมาก
จิ๋งหลีและสาวน้อยผู้นี้เริ่มพูดคุยกัน คล้ายกับเมื่อหลายวันก่อน
แมวขาวฟุบหมอบอยู่บนกำแพงที่ไกลออกไป เอามือเขี่
