ยจมูก ก่อนจะหันไปมองดูวัดไท่ฉางที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว
เมื่อคืนมีฝนตกลงมา ชายหลังคาของวัดไท่ฉางถูกฝนตกใส่จนเปียก ยิ่งกลายเป็นสีดำ คล้ายเขาของมังกรชางหลง
แมวขาวจ้องมองไปทางนั้นอย่างเงียบๆ
ตอนนี้จิ๋งจิ่วที่อยู่ในวัดไท่ฉางเป็นหรือตาย มันไม่รู้เลยจริงๆ
แมว ไม่รู้เรื่องแบบนี้มากที่สุด
……
……
ภายในคุกสะกดมารที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดของวัดไท่ฉาง
ในส่วนลึกของคุกสะกดมารมีหุบเขาที่เขียวขจีอยู่แห่งหนึ่ง
ข้างต้นหญ้าและดอกไม้มีเก้าอี้ไม้ไผ่อยู่ตัวหนึ่ง
จิ๋งจิ่วนอนอยู่บนนั้น
คำว่านอน แท้ที่จริงแล้วไม่ถูกนัก
ร่างกายเขาลอยขึ้นสูงกว่าในตอนแรก ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ชุดสีขาวห้อยตกลงมาบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ดูแล้วเหมือนหญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงยาวที่แสดงละครในโลกมนุษย์
จักรพรรดิแห่งหมิงเดินกลับมาจากผาขาดที่อยู่ด้านนอกหุบเขา เมฆครึ้มก้อนนั้นเป็นเหมือนเงาตามตัว ดูแล้วค่อนข้างหม่นหมอง
เมื่อเทียบกับสามปีก่อนหน้า จักรพรรดิแห่งหมิงมีการเปลี่ยนแปลงไปมาก สายตาดูสุขุมขึ้น พลังเองก็แข็งแกร่งขึ้นมา สีหน้าที่เหมือนเจอเรื่องแย่ๆ มาก็ไม่มีอยู่แล้ว ดูมั่นใจและเฉยชา
เสียงกระดิ่งดังขึ้น ภายในเมฆมีสายฟ้าปรากฏขึ้นมา ส่งเสียงเหมือนตะเกียบหัก ยุงที่มองไม่เห็นเหล่านั้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้น เขาตื่นขึ้นมาแล้ว
จักรพรรดิแห่งหมิงมองเขาพลางกล่าว “คิดไม่ถึงว่าจะเร็วขนาดนี้”
จิ๋วจิ่วกล่าว “ปกติ”
ตอนนั้นเขาบอก
