นอาจารย์”
กู้ชิงรับคำคารวะเอาไว้ จากนั้นคารวะกลับไป “ถวายบังคมองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”
……
……
ภายในห้องภาวนาไป๋ซานของอารามหลี่ว์ถังในวัดกั่วเฉิง อินซานกำลังอ่านคัมภีร์ธรรมะ ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินก็กำลังอ่านเช่นกัน
หากเอาคนชั่วในประวัติศาสตร์พันปีของแผ่นดินเฉาเทียนมาจัดอันดับ พวกเขาจะต้องอยู่ในสิบอันดับแรกอย่างแน่นอน แต่การที่พวกเขากำลังอ่านคัมภีร์ธรรมะอยู่ข้างแสงเทียนและพระพุทธรูปโบราณนั้นมิใช่ว่าพวกเขากำลังไถ่บาปของตัวเองอยู่ ไม่ว่าจะเป็นธรรมะหรืออธรรม เมื่อเดินไปถึงจุดที่ไกลที่สุดก็มักจะมีจุดที่เชื่อมโยงถึงกันอยู่ มารจากพรรคมารอ่านคัมภีร์ธรรมะ ก็จะช่วยในการบำเพ็ญเพียรของตัวเองได้เช่นกัน
ด้านนอกห้องภาวนามีเสียงระฆังทำวัตรเช้าดังขึ้น อินซานวางม้วนคัมภีร์ที่อยู่ในมือลง ค่อยๆ เดินออกไปด้านนอกห้องภาวนา ผ่านทางเดินแคบๆ ที่อยู่ด้านล่างเงาต้นสน มุ่งหน้าออกไปยังด้านนอกวัด
บริเวณรอบๆ อารามหลี่ว์ถังเงียบสงบ หากเขาระวังนิดหน่อย ทั่วทั้งวัดก็ล้วนแต่เป็นสถานที่ปลอดภัย
เขามั่นใจว่าคลื่นลมที่เกิดขึ้นจากการที่ไส้ตะเกียงบิดงอในตอนที่เขาอธิบายคัมภีร์ให้หลิ่วสือซุ่ยฟังได้สงบนิ่งลงไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเขาและปรมาจารย์สำนักเสวียนอินยังอยู่ในวัดกั่วเฉิง
ด้านนอกป่าสนคือป่าเจดีย์ แสงสว่างค่อยๆ มืดลง กระทั่งทะลุผ่านโบสถ์ เดินผ่านทางเดินแคบๆ ออกมายังด้านนอกวัด แสงสว่างจึงกลับมาส่องแสงอีกครั้ง
ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยท
