คยบอกแล้ว พวกเขาเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีหลักฐาน”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “หรือเจ้าไม่รู้สึกว่ายอดเขาซั่งเต๋อน่าสงสัย?”
ในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานต่างรู้ว่าหยวนฉีจิงไม่ชอบนักพรตจิ่งหยาง ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงนี้มีหลายๆ เรื่องที่ยอดเขาซั่งเต๋อจัดการแปลกๆ
จิ๋งจิ่วรู้ว่าหยวนฉีจิงไม่ชอบตัวเอง แต่มันก็มิได้มีอะไรน่าสงสัยจริงๆ เขาจึงอธิบายกับนางว่า “เขาเป็นคนสังหารเหลยพั่วอวิ๋น”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “นี่อาจจะเป็นการฆ่าคนปิดปาก”
จิ๋งจิ่วมองนางอย่างเงียบๆ
เจ้าล่าเยวี่ยเงียบไปครู่ กล่าวว่า “เอาล่ะ ปัญหาเรื่องการบำเพ็ญเพียรของหลิ่วสือซุ่ยมีหวังที่จะแก้ไขได้ นี่ถือเป็นเรื่องดี”
แม้นจะพูดเช่นนี้ แต่การที่ถูกยอดเขาซีไหลเล่นงาน อีกทั้งคนอื่นๆ อย่างเจี่ยนหรูอวิ๋นก็ยังมาเลอะเลือนเช่นนี้อีก นางย่อมต้องรู้สึกไม่ค่อยพอใจ การหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วรู้ว่านางไม่พอใจ ความจริงแล้วตัวเขาเองก็ไม่ค่อยชินเช่นกัน ที่ผ่านมาหากเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่สังหารในกระบี่เดียวก็เป็นอีกฝ่ายมาคุกเข่าร้องขอชีวิตก่อนที่เขาจะปล่อยกระบี่ออกไป ไหนเลยจะเป็นเหมือนตอนนี้ที่เวลาทำอะไรมักจะรู้สึกเหมือนมีอะไรมามัดมืดมัดเท้าเอาไว้
“สิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตมีอยู่มากที่สุดก็คือความอดทน”
ไม่รู้ว่าคำพูดประโยคนี้เขากำลังสอนนางหรือว่ากำลังเตือนสติตัวเอง
ในตอนที่จิ๋งจิ่วถูกขังอยู่ในที่ราบหิมะ กู้ชิงเคยกล่าวเอาไว้ว่าผู้บำเพ็ญรอล้าง
