าะเขาเจอกับปัญหายุ่งยากที่ไม่สามารถแก้ไขได้
ราชินีแคว้นเสวี่ยคลอดลูก ทำให้ที่ราบหิมะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง เขากับไป๋เจ่าติดอยู่ในถ้ำอันหนาวเย็นเป็นเวลาหกปี
ในเวลาหกปีนี้ เพื่อที่จะรักษาอุณหภูมิภายในถ้ำเอาไว้ไม่ให้ไป๋เจ่าหนาวจนแข็งตาย จิ๋งจิ่วเผาเพลิงกระบี่โดยไม่หยุดแม้เพียงอึดใจเดียว
เพื่อที่จะทำให้เพลิงกระบี่เผาไหม้อยู่ตลอดเวลา เขาจำเป็นต้องเผาผลาญปราณกระบี่อยู่ตลอดเวลา แล้วก็ต้องคอยรักษาให้ปราณกระบี่ไม่เหือดแห้ง ในช่วงเวลาหกปี ปราณกระบี่ของเขาโคจรอยู่ในระดับที่ต่ำที่สุด พอแค่เพียงจะทำให้มีชีวิตอยู่รอดได้มาโดยตลอด คล้ายกับน้ำแข็งเบาบางแผ่นสุดท้ายบนแม่น้ำที่ใกล้จะละลายไปจนหมด แล้วก็คล้ายกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ใกล้จะถูกเผาไหม้จนหมดในเตาไฟ
สถานการณ์แบบนี้ย่อมไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ แล้วก็ไม่มีทางที่จะมีใจไปรับรู้ถึงฟ้าดินได้ ประโยชน์เพียงหนึ่งเดียวของการทำเช่นนี้คือทำให้จิตใจมีความมุ่งมั่นจนถึงขีดสุด
แต่น่าเสียดายที่จิ๋งจิ่วไม่ต้องการสิ่งนี้ ดังนั้นสำหรับเขาแล้ว ช่วงเวลาหกปีนี้คือการสูญเปล่า
เขามิได้ใส่ใจนัก หากแต่คิดว่าหลังกลับมายังชิงซานแล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ ถึงแม้สองปีแรกสภาวะจะยังหยุดอยู่ที่ขั้นมิประจักษ์ระดับกลาง ไม่มีทีท่าว่าจะบรรลุขึ้นไปสู่ขั้นที่สูงกว่าได้ เขาก็ยังไม่ร้อนใจ เพราะเขารู้ว่าการบำเพ็ญพรตเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนและใช้เวลา เหมือนหินที่กร่อนเพร
