และไป๋หรูจิ้งเป็นยอดคนขั้นแหวกทะเล แต่เหตุใดจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนีเลย?
เจ้าล่าเยวี่ยเดินตามจิ๋งจิ่วออกไปด้านนอกตำหนัก ก่อนจะเดินผ่านตัวหลิ่วสือซุ่ยอย่างรวดเร็ว
หลิ่วสือซุ่ยมิได้กระวนกระวายใจแต่อย่างใด เขาเชื่อว่าต่อให้จิ๋งจิ่วยังคิดไม่ได้ว่าจะทำอย่างไร แต่อีกฝ่ายจะต้องมีวิธีแก้ไขปัญหาทั้งหมดนี้อย่างแน่นอน
แต่เขายังคงเหลือบมองดูจิ๋งจิ่ว คล้ายมีคำพูดอยากจะพูดกับเขา
จิ๋งจิ่วเข้าใจความหมายของเขา
ตัวเขานั้นจะเป็นอย่างไรก็ได้ แต่เสี่ยวเหอจะต้องมีชีวิตอยู่รอดต่อไป
ปู้เหล่าหลินล่มสลายไปแล้ว แต่ยังมีนักฆ่าที่รอดชีวิตอยู่อีกจำนวนมากที่แฝงตัวอยู่บนโลก
เสี่ยวเหอถูกขับออกจากชิงซานจะต้องกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนอย่างแน่นอน พวกเขาไม่มีทางปล่อยคนทรยศไปเด็ดขาด
พูดอีกอย่างก็คือนางจะต้องตายอย่างแน่นอนหากออกไปจากชิงซาน
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร ฝีเท้าเองก็มิได้หยุดชะงัก
หลิ่วสือซุ่ยเข้าใจความหมายของเขา จากนั้นดึงสายตากลับมา ในใจยิ่งรู้สึกสงบ
……
……
ในกระท่อมหลังเล็กภายในป่าของยอดเขาเสินม่อ เสี่ยวเหอกำลังเก็บข้าวของ
นางมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน ย่อมไม่มีสัมภาระอะไรมากมาย ไม่นานก็เก็บเสร็จเรียบร้อย นอกจากนี้นางยังล้างกาเหล็กใบนั้นจนสะอาดด้วย
“นั่นสิ ก็แค่ไม่กี่วัน ยิ่งไปกว่านั้นหลิ่วสือซุ่ยก็ไม่ได้อยู่ด้วย เหตุใดตนเองถึงรู้สึกไม่อยากจากไปนะ?”
เสี่ยวเหอเดินไปถึงปากประตู หมุนตัวกลับมามองภา
