คำว่า ‘แม่น้ำ’ คำนั้นอย่างชัดเจน
โซ่เหล็กกั้นกลางแม่น้ำ
ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ริมแม่น้ำ
……
……
พู่กันครองเมืองเปล่งแสงวิเศษ ตัวอักษร ‘แม่น้ำ’ ที่เขียนออกมาตัวนั้นก็เปล่งแสงอยู่กลางอากาศเช่นกัน คล้ายโซ่เหล็กจริงๆ สามารถป้องกันการโจมตีทุกอย่างบนโลกได้
ลำแสงกระบี่สายนั้นแตะลงไปบนตัวหนังสือ ไม่มีเสียงใดๆ แล้วก็ไม่ได้ฟันลงไป มันค่อยๆ จมลงไปในตัวอักษร ดูแล้วกำลังจะหายไป
ซีหวังซุนสืบเท้ามาข้างหน้าก้าวหนึ่ง
ม่านมุกบนหมวกสั่นเล็กน้อย ส่งเสียงดังชัดเจน ชุดสีเหลืองพลิ้วไสวอยู่ท่ามกลางสายลม
ก้าวนี้คือการมาถึงของราชา
เสียงเพล้งดังชัดเจน
ตัวอักษรแม่น้ำที่อยู่กลางอากาศพลันแตกกระจาย
ลำแสงกระบี่พุ่งออกไป มาถึงตรงหน้าบัณฑิตชรา
บัณฑิตชราถอยไปหลายก้าว ใบหน้าขาวซีด
จากนั้นมีเสียงเคร้งดังขึ้นมาชัดเจนอีกครั้ง
พู่กันครองเมืองตกลงพื้น แสงสว่างดูสลัวลง
นี่มิได้หมายความว่าอาวุธวิเศษประจำเรือนอี้เหมานั้นเป็นรองกระบี่พรหมจรรย์ของผู้ที่อยู่ทางทะเลใต้ผู้นั้น
เพียงแต่สภาวะของบัณฑิตชรายังเป็นรองซีหวังซุนอยู่
หากมิเป็นเพราะมีพู่กันครองเมืองคอยปกป้อง ในเวลานี้เขาคงจะได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว
ซีหวังซุนสืบเท้าไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง ท่าทางยิ่งดูน่าเกรงขาม
บัณฑิตชราไม่มีทีท่าว่าจะถอย หากแต่มองดูเขาอย่างเงียบๆ ในสายตาแฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกปลดปล่อยและโล่งใจ
สีหน้าของซีหวังซุนพลันแปรเปลี่ยน เขาเหลียวหน้าไปมองขอบฟ้าทางตะวันออก
