รับได้ ถ้าอยากจะสลัดความกดดันนี้ทิ้งไป สิ่งแรกที่นางต้องทำก็คือเอากำไลข้อมือนี้ออกไป
แต่ทุกวิถีทางที่นางคิดได้ล้วนแต่ไม่สามารถถอดเอาสร้อยข้อมือนี้ออกไปได้ สุดท้ายนางถึงขนาดคิดจะตัดข้อมือของตัวเอง
แต่ในตอนที่นางเตรียมจะสะบั้นข้อมือตัวเองนั้น นางก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าวิธีนี้ก็ไม่มีทางได้ผลเช่นกัน
นางมองดวงตาของหลิ่วสือซุ่ย ก่อนกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “เมื่อสิบปีก่อนเขาบอกข้าว่า ปีหน้าหรือว่านานกว่านั้นข้าจะได้พบกับเจ้า แต่เจ้าก็ไม่ยอมปรากฏตัวขึ้นมาเสียที ข้าซื้อโรงเตี๊ยมนั้น ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนอุโมงค์ใต้ดินที่อยู่ด้านล่างเมืองไห่โจว แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าเตรียมไปเพื่อใคร”
ความรู้สึกเช่นนี้แย่อย่างมาก
อ้างว้างโดดเดี่ยว อับจนหนทาง สับสน
หลิ่วสือซุ่ยเข้าใจดี
เขาเข้าใจที่สุด
ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่าเหตุใดเสี่ยวเหอถึงไม่ชอบคุณชายขนาดนี้
เขาอยากจะลูบศีรษะของนางเหมือนอย่างคุณชายเมื่อก่อน แต่ในขณะที่ยื่นมือออกไปก็พบว่าไม่ถูกต้อง จึงดึงมือกลับมาอย่างกระอักกระอ่วนพลางกล่าวว่า “คุณชายไร้ความรู้สึกกับคนอื่นจริงๆ”
เสี่ยวเหอมองดูเขา สายตาแฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกเยาะเย้ย
หลิ่วสือซุ่ยไม่เข้าใจความหมายที่แอบซ่อนอยู่ในแววตาของนาง เขาจึงกล่าวต่อว่า “แต่สุดท้ายพวกเราก็ได้พบกันนี่นา”
ในคืนนั้น ภายในเมืองไห่โจวเต็มไปด้วยโคมไฟ เขาอยู่บนถนน ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงเงยหน้าขึ้น จากนั้นจึงได้เห็นเสี่ยวเหอที่อยู่บนเหลาสุรา
