ค่อนข้างโง่ ดังนั้นจึงฝึกอยู่หลายรอบ ความรู้สึกไม่ยินยอม ผิดหวัง โกรธแค้น ข้าแสดงได้เหมือนจริงอย่างมาก อยู่ในระดับที่ถ้าได้เห็นต้องเสียน้ำตาแน่นอน ตอนนั้นเจ้ามิได้อยู่ตรงนั้น ไม่อย่างนั้นจะต้องร่ำไห้ออกมาอย่างแน่นอน โดยเฉพาะตอนสุดท้ายที่ถูกสะบั้นเส้นลมปราณ และตอนที่กล่าวถามคุณชายสองสามประโยคก่อนจะถูกขับออกจากสำนัก เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก! กระทั่งตัวข้าเองก็ยังรู้สึกสะเทือนใจเป็นยิ่งนัก แล้วก็…”
เสี่ยวเหอพลันกล่าวขึ้นมาว่า “เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าถ้าจิ๋งจิ่วรู้ว่าเจ้าหลอกเขา เขาจะโกรธอย่างมาก?”
สีหน้าของหลิ่วสือซุ่ยเหม่อลอยไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “เอ่อ…ไม่เคยคิด”
“ไม่เคยคิดหรือว่าไม่กล้าคิด?”
ม่านตาเสี่ยวเหอขยับเล็กน้อย กล่าวว่า “เจ้าบอกว่าคำพูดนั้นกระทั่งตัวเจ้าก็ยังรู้สึกสะเทือนใจ เป็นไปได้ไหมว่าตอนนั้นเจ้าจะคิดเช่นนั้นจริงๆ?”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะถอนใจพลางกล่าว “บางทีอาจจะมีนิดหน่อยกระมัง ตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่าข้าแอบขโมยกินตานปีศาจ ข้าถูกยอดเขาซั่งเต๋อลงโทษ ถูกลืมไว้ในยอดเขาเทียนกวง แต่ข้าคิดว่าคุณชายจะต้องเป็นห่วงข้า ข้าน่าจะเชื่อข้า ใครจะไปคิดบ้างว่าเขาจะออกไปเที่ยวบนโลก มิได้กลับมา ถึงแม้จะกลับมาแล้วก็มิได้มีอะไรเปลี่ยนไป อย่าว่าแต่จะไปดูข้าเลย กระทั่งฝากคนมาถามก็ยังไม่มี”
เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าใจบนใบหน้าของเขา เสี่ยวเหอจึงส่ายศีรษะอย่างหงุุดหงิดเล็กน้อย
