ยพันปียังไงก็ต้องมีวันที่ดูจนหมด แล้วยังจะมีที่ไหนที่ทำให้มันรู้สึกสนใจได้อีก? ในอดีตมันเคยรู้สึกเบื่อจนถึงขนาดวิ่งไปขุดสุสานตรงยอดเขาเร้นลับแถบนั้น ด้วยคิดอยากดูว่าจะมีสมบัติล้ำค่าอะไร ทำเอาวุ่นวายเละเทะไปหมด ศิษย์พี่รู้เรื่องเข้าจึงรู้สึกโกรธมาก เขากับซือโก่วจึงร่วมมือกันจัดการมันไปเสียยกใหญ่
มันไม่ชื่นชอบซือโก่ว ก็น่าจะเริ่มต้นตั้งแต่ตอนนั้น
เช่นนั้นซือโก่วล่ะ? ความรู้สึกระหว่างมันกับศิษย์พี่ในเวลานั้นดีอย่างมาก แล้วความรู้สึกนั้นยังคงสืบเนื่องมาจนถึงตอนนี้หรือไม่?
หลังศิษย์พี่ถูกขังอยู่ในคุกกระบี่ เวลาที่มันเดินอยู่ในอุโมงค์อันมืดมิดเส้นนั้น มันรู้สึกอย่างไร?
……
……
มีหลายเรื่องที่คิดไม่เข้าใจ ต่อให้คิดจนกระทั่งดอกไม้ร่วงโรยไปก็ตาม
กลางฤดูร้อนมาถึง ชิงซานมีฝนตกลงมาบ่อยๆ เมื่อถึงเวลากลางคืน ฝนมักจะแรงขึ้นกว่าเดิม
ในค่ำคืนหนึ่ง บนยอดเขาปี้หูมีพายุฝนตามปกติ เมฆดำคุ้มคลั่ง สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนกระหน่ำลงไปยังเกาะเล็กๆ ที่อยู่กลางทะเลสาบเกาะนั้น
หลังแน่ใจว่าไม้วิญญาณอัศนีห้าท่อนนั้นไม่มีปัญหา จิ๋งจิ่วก็หมุนตัวเดินออกไปจากถ้ำ มาถึงใต้ชายคา ยืนอยู่ข้างกายเจ้าล่าเยวี่ย
ท้องฟ้ายามค่ำคืนบนยอดเขาปี้หูถูกสายฟ้าฉีกออกเป็นชิ้นๆ
ลำแสงกระบี่หลายสิบสายพลันปรากฏอยู่บนนั้น เสี่ยงอันตรายบินไปมาด้วยความเร็วสูง
นั่นคือศิษย์ชิงซานขั้นมิประจักษ์และคเนจรที่กำลังยืมพลังสายฟ้าชำระล้างกระบี่
ฝนปรอยๆ ที่ตกอย
