าปี้หูที่ดูคล้ายสวมหมวก ยิ่งไปกว่านั้นสีสันยังไม่น่าดูเท่าไร
กู้ชิงผลักประตูกระท่อมไม้ออก รับเอาผลไม้มาจากวานรก่อนจะกัดลงไปคำหนึ่ง ในขณะที่เตรียมจะใช้เพลิงกระบี่ล้างหน้า เขาพลันเห็นเบื้องหน้ากลายเป็นสีขาวโพลน จึงเปลี่ยนความคิดทันที
เขาใช้หิมะมาถูหน้า รู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเดินขึ้นไปบนยอดเขา จัดวางเตา โยนถ่านเงินเข้าไป จากนั้นเริ่มต้มน้ำชงชา
น้ำภายในกาเหล็กส่งเสียงเดือดออกมา หยวนฉวี่เดินขยี้ตาออกมาจากในถ้ำ
เขามองภาพนี้ รู้สึกตกใจเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “ศิษย์พี่ วันนี้ต้มน้ำดื่มชาหรือ?”
กู้ชิงยิ้มพลางกล่าว “ใช่ นานๆ ทีหิมะจะตก”
หยวนฉวี่มองไปทางริมผา พลันเห็นในพื้นหิมะมีบางอย่างยกตัวขึ้นมา เมื่อมองดูดีๆ จึงพบว่าเป็นหางหางหนึ่งที่โผล่ออกมาด้านนอก
เขาครุ่นคิด จากนั้นถามว่า “เราปลุกท่านผู้พิทักษ์มากินชาดีไหม?”
กู้ชิงคิดในใจ ต่อให้ท่านผู้พิทักษ์จะมิใช่แมวธรรมดา แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นแมว
ยิ่งไปกว่านั้นแมวที่ชื่อหลิวอาต้าน่าจะอยากดื่มสุราหมักมากกว่าชาที่ชงออกมาในหิมะแรกของปีหรือเปล่า?
อยู่ด้วยกันมาปีกว่า แต่ทุกครั้งที่คิดถึงชื่อนี้ กู้ชิงยังคงรู้สึกไม่ชิน
เขาพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา กล่าวถามว่า “ในบรรดาผู้พิทักษ์ของชิงซาน ท่านไป๋กุ่ยอยู่ในอันดับแรกใช่หรือเปล่า?”
หยวนฉวี่กล่าวว่า “ทำไมถึงคิดเช่นนี้?”
กู้ชิงอ้าปากพูดโดยไร้เสียงว่าหลิวอาต้า
หยวนฉวี่เข้าใจความหมายของเขา ในใจครุ่นคิด
