นลงบนยอดเขา ทำให้สีแดงของท้องฟ้ายามเย็นดูจางลง
กู้ชิงและหยวนฉวี่มองแมวสีขาวที่อยู่ในอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ย รู้สึกค่อนข้างตกใจ ในใจครุ่นคิดว่าอาจารย์สองท่านนี้ไปอุ้มสัตว์เลี้ยงมาจากไหน?
ในหมู่ยอดเขาของชิงซานมีนกหายากและสัตว์แปลกๆ มากมาย แต่กลับไม่ค่อยได้เห็นสัตว์เลี้ยงธรรมดาอย่างหมาแมวเท่าไรนัก
หยวนฉวี่เดินเข้าไปอย่างอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะมองเห็นแมวขาวตัวนั้นหลับตา ท่าทางดูเชื่อง จึงยื่นมือเข้าไปด้วยคิดอยากจะลูบไล้มันดู
จิ๋งจิ่วมองเขา
หยวนฉวี่รู้สึกหลังมือเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง จึงรีบหดมือกลับ แต่กลับเข้าใจเจตนาของจิ๋งจิ่วผิดไป
กู้ชิงพบปัญหา เพราะท่าทางในการอุ้มแมวของเจ้าล่าเยวี่ยดูแข็งเกร็ง สีหน้าดูวิตกกังวล คล้ายกับเจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างไรอย่างนั้น
หากเป็นแมวบ้านธรรมดา นางจะทำสีหน้าเช่นนี้ได้อย่างไร?
เจ้าล่าเยวี่ยอุ้มแมวเดินเข้าไปในถ้ำ
กู้ชิงถามขึ้นมาอย่างกระวนกระวาย “อาจารย์ นี่คือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ห้ามพูดออกไป”
เวลาหยวนฉวี่ถึงได้รู้ว่าความเป็นมาของแมวตัวนี้จะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน จึงรีบรับคำอย่างจริงจัง
จิ๋งจิ่วจึงได้บอกเล่าสถานะที่แท้จริงของแมวขาวออกมา
กู้ชิงตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก หยวนฉวี่ใช้มือปิดปากตัวเองเอาไว้แน่น ถึงได้ไม่ส่งเสียงอุทานตกใจออกมา
อาจารย์ทั้งสองคนอุ้มท่านผู้พิทักษ์กลับมาอย่างนั้นหรือนี่
ถ้าอาจารย์ในยอดเขาต่างๆ ของชิงซานล่วงรู้เรื่องนี้เข้า ไม่รู้ว่าจ
