ะเกิดความวุ่นวายขนาดไหนขึ้น
กู้ชิงพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย รีบวิ่งเข้าไปในถ้ำ
หยวนฉวี่เองก็คิดขึ้นมาได้ จึงส่งเสียงร้องอุทานขึ้นมาแล้วรีบวิ่งตามเข้าไป
……
……
ภายในส่วนลึกของถ้ำไม่มีภาพเหตุการณ์นองเลือดอย่างที่พวกเขากังวล
แต่ภาพที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ก็ค่อนข้างแปลกเช่นเดียวกัน
เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่ข้างตั่ง ดวงตาเบิกโต
แมวขาวนอนฟุบอยู่บนตั่ง ดวงตาปิดสนิท นอนหลับอย่างสบาย
ไม่รู้ว่าทำไมด้วงหิมะที่ชื่อว่า ‘จักจั่นเหมันต์’ ถึงไปเกาะอยู่บนหัวของมัน เนื้อตัวสั่นเทา หวาดกลัวจนใกล้จะตาย
จักจั่นเหมันต์ไม่กล้าเกาะขนแมวเอาไว้ ขาแข็งเกร็ง จากนั้นครู่หนึ่งก็ไหลตกลงมาคล้ายก้อนหินก้อนหนึ่ง
แมวขาวยื่นอุ้งเท้าที่มีขนปุยๆ เกี่ยวมันขึ้นมา ก่อนจะเอามันวางไว้บนศีรษะ กระทั่งดวงตาก็มิได้ลืมขึ้นมา
นี่หมายความว่าอย่างไร? มันคิดจะเอาสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ยตัวนี้มาทำเป็นโบอย่างนั้นหรือ?
……
……
“ท่านผู้พิทักษ์นอนอยู่บนตั่งหยกเหมันต์จะหนาวหรือเปล่า?”
“น่าจะไม่เป็นอะไร ที่สำคัญคือมันแข็งไปหน่อย”
“นั่นสิ พวกเราควรจะทำรังให้ไหม?”
“สิ่งสำคัญคือท่านผู้พิทักษ์กินอะไร?”
หยวนฉวี่ยังคงจมอยู่ในความตกตะลึง เสียงฟังดูสั่นเครือ กระทั่งกู้ชิงเองก็ดูสีหน้าเหม่อลอย
พวกเขาย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องผู้พิทักษ์ชิงซานมา แต่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้มาเห็นสัตว์เทพของชิงซานในตำนานด้วยตาตัวเองแบบนี้ ยิ่งไปกว่
