……
ยอดเขาปี้หูมีข่ายพลังที่แข็งแกร่งอย่างมากอยู่แห่งหนึ่ง ผิวทะเลสาบดูใสกระจ่าง แต่กลับไม่รู้ว่ามีอันตรายแฝงอยู่มากน้อยเท่าไร
เจ้าล่าเยวี่ยคาดเดาได้ว่าจิ๋งจิ่วจะพาตัวเองไปที่ใด แต่ตำหนักที่อยู่บนเกาะใจกลางทะเลสาบหลังนั้นคือเขตหวงห้ามของชิงซาน แม้นนางจะเป็นเจ้าแห่งยอดเขา แต่ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเช่นกัน
จู่ๆ นางพลันรับรู้ได้ว่าจิ๋งจิ่วเดินไปแล้ว แต่เมื่อหมุนตัวกลับไปมองกลับพบว่าเขายังยืนอยู่ที่เดิม เพียงแต่ไม่มีกลิ่นอายใดๆ หลงเหลืออยู่อีก
กลิ่นอายที่ว่านี้มิใช่แค่เพียงลมหายใจ หากแต่รวมไปถึงการหดขยายของรูขุมขน การไหลเวียนของเลือด
จิ๋งจิ่วคล้ายกลายเป็นก้อนหินที่ไร้ชีวิต
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าเขามีความสามารถเช่นนี้อยู่ จึงมิได้รู้สึกแปลกใจอะไร
ในอดีตตอนที่อยู่บนยอดเขากระบี่ ตอนที่จั่วอี้คิดอยากจะสังหารนาง เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ซึ่งซุ่มเสียงเช่นนี้
แต่นางมิได้มีความสามารถเช่นนี้ เช่นนั้นต้องทำอย่างไรจึงจะผ่านข่ายพลังปิดกั้นนี้ไปได้ อีกทั้งยังไม่ทำให้คนที่อยู่บนยอดเขาปี้หูรู้ตัวด้วย?
จิ๋งจิ่วเอาของสิ่งหนึ่งให้นาง
นั่นคือแผ่นป้ายไม้ไผ่สีเขียวมรกตอันหนึ่ง ขนาดของมันใหญ่ประมาณไพ่นกกระจอก ดูไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีกลิ่นอายพลังใดๆ แผ่กระจายออกมา
ที่มหัศจรรย์ก็คือในตอนที่เจ้าล่าเยวี่ยรับเอาแผ่นป้ายไม้ไผ่นั้นมา ข่ายพลังปิดกั้นที่อยู่รอบทะเลสาบพลันหายไป พูดอีกอย่างก็คือเปิดเป็นทางเส้นหนึ่งขึ้นม
