าตรงหน้านาง
เจ้าล่าเยวี่ยคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง จึงถามอย่างตกใจว่า “หรือว่านี่จะเป็นป้ายเจ้าสำนัก?”
นอกจากป้ายเจ้าสำนักแล้วยังมีอะไรที่ทำให้ข่ายพลังปิดกั้นในชิงซานหายไปได้?
จิ๋งจิ่วกล่าว “ไม่ใช่”
เจ้าล่าเยวี่ยพลิกดูแผ่นป้ายไม้ไผ่เล็กๆ ที่เป็นสีเขียวมรกต พบว่ามีรูปไก่ฟ้าอยู่ตัวหนึ่ง
นางถามอย่างใครรู้ว่า “นี่คืออะไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เยาจี[2]”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกว่าคุ้นหู ชื่อนี้คล้ายเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
……
……
พระอาทิตย์ร้อนแรงลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า ทะเลสาบสงบนิ่งไร้คลื่นลม
น้ำทะเลสาบอันใสกระจ่างพลันเอ่อขึ้นมา ไหลท่วมหาดทรายที่เป็นสีเงิน ก่อนจะถอยกลับไป
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยเดินขึ้นมาจากในทะเลสาบ ร่างกายมีไอน้ำสีขาวปรากฏขึ้นมา เดินไปไม่กี่ก้าว เสื้อผ้าก็แห้งสนิท
ปลายยอดเขาปี้หูอยู่ตรงกับดวงตาวิญญาณแห่งหนึ่งของข่ายพลังชิงซาน เมฆฝนมักจะมารวมตัวอยู่บ่อยครั้ง สายฟ้าฟาดลงมาไม่ขาดสาย น้อยครั้งนักที่จะมีสภาพอากาศอย่างในเวลานี้
เหล่าแมวป่าต่างมุดออกมาจากในป่าและในตำหนัก นอนอาบแดดอยู่บนหาดทรายริมทะเลสาบ ดูแล้วช่างยิ่งใหญ่ตระการตา
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยเดินไปทางตำหนัก แมวป่าเหล่านั้นหรี่ตา แล้วก็มิได้สนใจพวกเขา
เจ้าล่าเยวี่ยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่มาจากด้านหน้า ในใจครุ่นคิดถึงคำร่ำลือ รู้สึกตื่นเต้น
ยิ่งเข้าใกล้ตำหนัก แรงกดดันสายนั้นก็ยิ่งชัดเจน
เพียงแต่แรงกดดันสายนี้มาจากที่ใ
