าเจอกับศิษย์ยอดเขาซื่อเยวี่ยที่สภาวะเท่าเทียมกัน หลังต่อสู้กันอย่างยากลำบาก สุดท้ายก็เอาชนะอีกฝ่ายไปได้
รอบที่สามเขาเจอกับเหลยอี้จิง อีกฝ่ายสละสิทธิ์
รอบที่สี่….
กู้ชิงยืนอยู่บนแท่นหินของยอดเขาเสินม่อ แต่ภายในใจกลับกำลังยิ้มเจื่อนๆ
การจับฉลากแบบนี้เรียกได้ว่าโชคดี แต่เขาล่วงรู้ความลับบางอย่าง ดังนั้นเขาย่อมต้องรู้ว่าโชคดีที่ว่านี้ แท้ที่จริงแล้วเป็นเพียงการจัดการของยอดเขาซั่งเต๋อเท่านั้น
……
……
ด้านนอกยอดเขาเทียนกวง ศิษย์น้องอวี้ซานมาส่งพวกเขา
กู้ชิงกล่าวอะไรกับนางสองสามประโยค ก่อนจะขี่กระบี่บินจากไป
จากนั้นครู่หนึ่งเขาเหลียวหน้ากลับมามอง ก่อนจะเห็นนางกับเด็กหนุ่มแซ่หยวนกำลังยืนสบตากันอย่างเงียบๆ อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
จากนั้นศิษย์น้องอวี้ซานคล้ายร่ำไห้ออกมา
เด็กหนุ่มแซ่หยวนลนลาน คิดอยากจะเช็ดน้ำตาให้นาง แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะใช้แขนเสื้อหรือว่านิ้วมือดี มือไม้ปั่นป่วนไปครู่หนึ่ง
กู้ชิงยิ้มเล็กน้อย จากนั้นมองดูยอดเขาเสินม่อที่อยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามเย็นที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รอยยิ้มของเขาค่อยๆ หายไป
กระบี่บินร่อนลงบนยอดเขา เขาเดินเข้าไปยังส่วนลึกสุดของถ้ำ สายตามองดูผนังหินที่ปิดสนิท นิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
—-โปรดวางใจ ขอเพียงกระดูกของอาจารย์ยังอยู่ ข้าจะต้องพาเขากลับมาให้ได้
……
……
ครั้งนี้ศิษย์ชิงซานที่เดินทางไปยังเมืองเจาเกอเพื่อเข้าร่วมงานชุมนุมเหมยฮุ่ยมีจำนวนน้อยกว่าที่ผ่านมา
อาจเป
