ผู้อาวุโสสูงสุดคิดขึ้นมาได้แล้วว่าเจตน์กระบี่สายที่สองนั้นมาจากกระบี่เล่มใด
กระบี่เล่มนั้นมีชื่อว่าพรหมจรรย์
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตวัยเยาว์มิได้มีปฏิกิริยาอะไร
ทว่าเหรินเชียนจู๋ ฉือเยี่ยน แล้วยังมีเหอกั๋วกงต่างสีหน้าแปรเปลี่ยนทันที มิได้กล่าวกระไรอีก
……
……
กั้วหนานซานยืนอยู่ด้านนอกบ้านที่กลายเป็นเศษซาก เขามิได้ก้มหน้า มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างกายกำแน่น ชายเสื้อสั่นเทาเบาๆ ดูเศร้าเสียใจเป็นยิ่งนัก กู้หานและหม่าหวาสบตากัน ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความตกตะลึงและความไม่เข้าใจในดวงตาของอีกฝ่าย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เห็นๆ อยู่ว่าเป็นกับดักที่จัดฉากขึ้นมา ไฉนลั่วไหวหนานถึงถูกฆ่าตายจริงๆ ได้?
“มีโอกาสที่จะพลั้งมือหรือเปล่า?” กู้หานถาม
หม่าหวากล่าวเสียงสั่นเครือ “เป็นไปได้น้อยมาก ต่อให้หลิ่วสือซุ่ยพลั้งมือ แต่สภาวะของสหายลั่วนั้นระดับไหน แล้วจะเกิดเรื่องได้อย่างไร? ข้าได้แต่คิดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง นั่นก็คือหลิ่วสือซุ่ยไปเข้ากับปู้เหล่าหลินจริงๆ ตั้งแต่แรกแล้ว จากนั้นอาศัยคำแนะนำของพวกเรา เปิดฉากโจมตี ถึงได้มีโอกาสสังหารสหายลั่วได้”
กั้วหนานซานมิได้กล่าวกระไร สีหน้ายิ่งดูขาวซีด หากเป็นเช่นนั้นจริง อย่างนั้นการตายของลั่วไหวหนานก็ถือเป็นความผิดของเขา
