้องปิดบังทุกคนด้วย?”
จิตทารกจ้องดวงตาเขา กล่าวว่า “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เหตุใดข้าต้องฆ่าศิษย์น้องด้วย?”
ถงเหยียนกล่าว “ย่อมเป็นเพราะตราประทับหมื่นลี้”
จิตทารกเผยให้เห็นสีหน้าขบขัน กล่าวว่า “ตราประทับหมื่นลี้มีสองชิ้น!”
“กระทั่งอาจารย์ก็ยังไม่ทราบว่าเจ้าสำนักได้แอบเอาตราประทับหมื่นลี้ของเขามอบให้ศิษย์น้องเอาไว้ ตราประทับอันนี้ย่อมต้องเตรียมเอาไว้ให้เจ้า หากกระทั่งเจ้าเองก็ยังไม่ล่วงรู้ถึงเรื่องนี้ เช่นนั้นเจ้าก็มีเหตุผลที่จะสังหารคนเพื่อชิงตราประทับ นอกจากนี้ยังมีความเป็นไปได้ที่มากกว่านั้น นั่นคือถึงแม้ตราประทับหมื่นลี้จะมีสองชิ้น แต่พวกเจ้ามีสามคน จะแบ่งกันอย่างไร?”
น้ำเสียงของถงเหยียนราบเรียบ สีหน้าเองก็นิ่งเฉย คล้ายกำลังบรรยายเรื่องราวที่เป็นเรื่องปกติเรื่องหนึ่ง
จิตทารกยิ้มเยาะพลางกล่าวว่า “ล้วนแต่เป็นข้ออ้างทั้งนั้น เจ้าก็แค่อิจฉาข้า เพราะศิษย์น้องยอมตายเพื่อให้ข้ามีชีวิตรอด!”
ถงเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “จากเรื่องราวที่เจ้าเล่ามาแล้ว คนที่ข้าอิจฉาควรจะเป็นจิ๋งจิ่วต่างหาก”
จิตทารกกล่าว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ถงเหยียนกล่าว “เจ้าสำนักรักเจ้ามาก อาจารย์เองก็เสียใจอย่างมาก มิได้สงสัยเจ้าเลย แต่ข้าไม่เหมือนกัน ข้าไม่ชอบเจ้า ช่วงเวลาสามปีนี้้ข้าเก็บตัวก็เพราะครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ คิดว่าเจ้าจะแสดงเป็นคนอย่างไรในเรื่องนี้ หลังคิดเข้าใจแล้ว ข้าก็เริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรจึงจะฆ่
