าเจ้าอย่างเงียบๆ ได้”
ภายในถ้ำพลันเงียบสงัด
ไม่มีเสียงใดๆ ดังขึ้นเป็นเวลาครู่ใหญ่
เส้นแสงที่สะท้อนออกมาจากขวดสีเขียวมรกตเหล่านั้นทำให้ผนังหินดูคล้ายดินแดนหมิงก็มิปาน
เดิมแสงจากจิตทารกของลั่วไหวหนานก็สลัวอยู่แล้ว ในเวลานี้ถูกแสงสีเขียวฉาบลงไปจึงทำให้ยิ่งดูน่ากลัว
“กับดักนี้…เจ้าเป็นคนวางมันขึ้นมาจริงๆ ด้วยสินะ”
“ถูกต้อง มิได้เกี่ยวอะไรกับพวกกั้วหนานซานเลย ความจริงแล้วกับดักนี้ง่ายอย่างมาก ข้าเพียงแค่พูดอะไรสองสามประโยคบนยอดเขาเหลี่ยงว่าง คนฉลาดที่ไม่ชอบทำอะไรตามปกติอย่างหม่าหวาย่อมต้องคิดถึงวิธีนี้ได้แน่นอน”
น้ำเสียงของถงเหยียนเรียบเฉย มิได้มีทีท่าเย้ยหยัน
จิตทารกนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “ไอหมูอ้วนนั้นถูกเจ้าชักไยเหมือนหุ่นเชิด แต่กลับยังหลงลำพองอวดดี”
ถงเหยียนกล่าวว่า “หลิ่วสือซุ่ยสามารถสังหารกั้วหนานซานได้ ศิษย์สำนักเดียวกันห้ำหั่นกันนั้นเป็นเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นอย่างมาก แต่หม่าหวาจะต้องเสนอชื่อเจ้าแน่นอน เพราะเขาอยากจะเอาใจเจ้า”
จิตทารกกล่าว “เรื่องที่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้ มีอะไรให้น่าเอาใจ?”
ถงเหยียนกล่าว “หม่าหวารู้ว่าเจ้าชอบมีชื่อเสียง จะต้องรับขอเสนอของเขาแน่ กระทั่งอาจจะกล่าวขอบคุณเขาเสียด้วยซ้ำ ข้าเคยแล้วบอกว่าเขาเป็นคนฉลาดจริงๆ”
จิตทารกกล่าว “ข้าไม่เข้าใจ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหลิ่วสือซุ่ยจะใช้โอกาสนี้สังหารข้าจริงๆ?”
“ในตอนที่หลิ่วสือซุ่ยถูกขับออกจากชิงซาน การแสดงออกของจิ๋
