งจิ่วได้ยืนยันถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว”
ถงเหยียนกล่าว “พวกเราต่างรู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยเป็นคนอย่างไร ดังนั้นถึงได้เลือกให้เขาไปยังปู้เหล่าหลิน แล้วคนแบบนี้จะไม่ทำอะไรเพื่อจิ๋งจิ่วได้อย่างไร?”
จิตทารกกล่าวว่า “แต่ปัญหาคือเขารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของจิ๋งจิ่ว? แล้วยังมีเจ้าล่าเยวี่ยอีก ข้ารู้ว่าเจ้าเคยไปยังยอดเขาเสินม่อ แล้วเจ้าไปพูดกล่อมนางได้อย่างไร?”
ถงเหยียนกล่าว “ข้าไม่จำเป็นต้องพูดกล่อมนาง เพราะนางไม่เคยเชื่อเรื่องที่เจ้าเล่ามาอยู่แล้ว หลิ่วสือซุ่ยรู้จักจิ๋งจิ่วดี ย่อมต้องไม่มีทางเชื่อเช่นกัน”
จิตทารกกล่าว “หรือว่าเจ้าเองก็รู้จักจิ๋งจิ่วดี?”
ถงเหยียนกล่าว “ข้าเคยเล่นหมากล้อมกับเขา ข้าไม่เคยเจอคนที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน”
จิตทารกกล่าวเยาะเย้ยเล็กน้อย “สมแล้วที่เป็นคนเล่นหมากล้อม ชอบที่จะครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ แต่ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าจะวางแผนฆ่าข้าเพื่อจิ๋งจิ่ว”
ถงเหยียนกล่าว “ข้าทำเพื่อศิษย์น้อง”
จิตทารกนิ่งเงียบไปครู่ จู่ๆ พลันกล่าวขึ้นมาว่า “อย่าฆ่าข้า”
ถงเหยียนกล่าว “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีเหตุผลอะไรมากล่อมข้าได้”
จิตทารกกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ถ้าความดีความชั่วสามารถนับได้ ข้าจะต้องเป็นคนดีอย่างแน่นอน เพราะข้าทำเรื่องดีเอาไว้นับไม่ถ้วน เพียงแค่เคยทำเรื่องไม่ดีเรื่องเดียวเท่านั้น ถึงแม้นจะทำเพื่อให้การตายของศิษย์น้องมีคุณค่ามากขึ้น แต่เจ้าก็คว
