รจะไว้ชีวิตข้า ตอนนี้ข้าสำนึกผิดจริงๆ แล้ว หรือสามปีที่ผ่านมาข้ายังพิสูจน์ตัวเองไม่พอ?”
ถงเหยียนกล่าว “นี่ก็เป็นเรื่องที่ข้าคิดไม่เข้าใจเช่นกัน เจ้าทำเรื่องที่ไร้ยางอายเช่นนี้ เหตุใดถึงยังสามารถรักษาใจแห่งเต๋าเอาไว้ได้? การแสดงออกของเจ้าในช่วงสามปีนี้แปลกประหลาดเกินไป รวมไปถึงเรื่องที่เจ้าเห็นด้วยกับแผนการของยอดเขาเหลี่ยงว่าง ยอมถูกหลิ่วสือซุ่ยทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ตัวเจ้าที่เป็นแบบนี้กล้าหาญเกินไป คล้ายคิดอยากจะเป็นคนอย่างเทพดาบจริงๆ นั่นเพราะเหตุใด?”
จิตทารกกล่าวถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้เจ้าคิดออกหรือยังว่าเป็นเพราะเหตุใด? ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน”
ถงเหยียนกล่าว “เป็นเพราะเจ้ากระหายความเจ็บปวดและการถูกทำร้าย เพื่อใช้มันลดทอนความรู้สึกผิดบาปในอดีต ถึงได้ทำให้ใจแห่งเต๋าของเจ้าสงบลงได้”
จิตทารกนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ กล่าวว่า “อย่างนี้นี่เอง”
“เพราะเหตุใด? ตอนนี้เจ้าสามารถเผชิญหน้ากับความตายได้อย่างไม่หวาดหวั่น แต่ตอนนั้นกลับเลือกที่จะทำเรื่องที่น่าขายหน้าเช่นนั้น?”
ถงเหยียนจ้องมองดวงตาของจิตทารกพลางกล่าวถาม
จิตทารกของลั่วไหวหนานเกิดขึ้นมาใหม่ อ่อนแอเป็นยิ่งนัก ในกับดักนี้ควรจะตายไปแต่แรกแล้ว ที่เขายังสามารถรอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้เป็นเพราะถงเหยียนอยากจะรู้คำตอบ
จิตทารกถอนใจพลางกล่าว “ต่อหน้าความเป็นความตาย เร่าร้อนง่าย ใจเย็นยาก”
ถงเหยียนกล่าว “เจ้าอยู่ในท้องหนอนนานเท่าไร?”
“ถ้าเอาตรงๆ
