ไป๋เจ่ายังไม่สามารถตื่นขึ้นมาจากความตกตะลึงได้ นางกล่าวพึมพำว่า “…สมแล้วที่เป็นราชินีหิมะ เพียงแค่คลอดลูกก็ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงขนาดนี้ได้แล้ว”
นางไม่สามารถหาคำพูดไหนมานิยามความรู้สึกของตนเองในเวลานี้ได้
เมื่อได้ยินไป๋เจ่าทอดถอนใจ จิ๋งจิ่วจึงเกิดความรู้สึกแปลกๆ
ตอนแรกเขารับรู้ได้ว่ากำลังจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น เขาคิดว่านั่นเป็นการตอบสนองของฟ้าดินจากการที่ตัวเองมายังที่ราบหิมะ
ความจริงแล้ว การตอบสนองของฟ้าดินเหล่านั้นมิได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย แค่เป็นเพราะว่าราชินีน้ำแข็งจะคลอดลูกเท่านั้น
ศิษย์พี่คำนวณถึงจุดนี้ได้ ถึงได้จัดฉากให้เขามายังที่ราบหิมะ
ตอนนั้นเขาคิดว่าการคาดการณ์ของตัวเองนั้นอยู่บนพื้นฐานของการมั่นใจในตัวเอง แต่ตอนนี้ดูแล้วมันออกจะหลงตัวเองไปหน่อยจริงๆ
ไป๋เจ่าถามว่า “นางไม่ยอมให้ผู้บำเพ็ญพรตของมนุษย์เข้าใกล้ อันนี้ยังพอเข้าใจได้ แต่เหตุใดถึงไม่ให้พวกเราออกไป?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “นางอาจจะเพิ่งเคยคลอดลูกเป็นครั้งแรก รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก จึงวิตกกังวลและอ่อนไหว ไม่ยอมใช้ปัญญาในการครุ่นคิดปัญหา อาศัยเพียงสัญชาตญาณในการตัดสินใจ”
สิ่งที่เรียกว่าใช้สัญชาตญาณในการตัดสินใจก็คือการที่นางมองว่าจิ๋งจิ่วเป็นอันตรายอย่างมาก จำเป็นต้องจับตาดูเขาไว้ ต่อให้อยู่ห่างกันเป็นแสนลี้ก็ยังไม่อนุญาตให้เขาทำการเคลื่อนไหวใดๆ
