ในเวลานี้จิ๋งจิ่วเข้าใจแล้ว ความเคลื่อนไหวทั้งหมดที่ราชินีหิมะมองว่าเป็นภัยคุกคาม ความจริงแล้วก็คือความเคลื่อนไหวทั้งหมดของเขา
เพราะสิ่งที่ราชินีหิมะเฝ้าระวังของนั้นมิใช่การจับตาดูว่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการเคลื่อนไหวเหล่านั้นมันหมายความว่าอะไร หากแต่เป็นตัวเขา
หากผู้บำเพ็ญพรตที่สูญหายอยู่ในดินแดนอันหนาวเย็นนี้มิใช่เขา บางทีอาจจะหนีออกไปจากที่นี่ได้ง่ายกว่า
เขาครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้เงียบๆ
ภายในถ้ำเงียบสงัด
“ราชินีหิมะหน้าตาเป็นอย่างไร? ได้ยินว่านางน่าเกลียดเป็นอย่างมาก ลูกของนางที่เพิ่งคลอดออกมาจะน่ารักหรือเปล่า?”
ไป๋เจ่าถามอย่างสงสัย
จิ๋งจิ่วไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามนี้อย่างไร
ไป๋เจ่าพลันไอขึ้นมา บนใบหน้าอันขาวซีดมีรอยแดงที่ไม่ปกติปรากฏขึ้น
ในดินแดนที่หนาวเย็นอย่างรุนแรงเช่นนี้ อย่าว่าแต่รักษาอาการบาดเจ็บและหลอมจินตันขึ้นมาใหม่เลย กระทั่งคิดจะมีชีวิตรอดต่อไปก็ยังเป็นปัญหา
จิตจำแนกที่มาจากในส่วนลึกของพายุหิมะยังคงจับตาดูที่นี่อยู่ ถึงแม้จะเป็นจิตจำแนกที่แบ่งออกมาเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้ภายในถ้ำไม่มีที่ให้ใช้หลบซ่อนตัวได้
จิ๋งจิ่วรู้ว่าตนเองไม่สามารถใช้มือทำลายหิน แล้วหลบหนีออกไปทางใต้ดินได้
เขากับนางจะผ่านวันเวลาอันหนาวเย็นที่อาจจะนานแสนนานนี้ไปอย่างไร?
“คัมภีร์มุกแดงอาจจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าได้ แต่การฝึกวิชานี้จำเป็นต้องทำสมาธิเป็นเวลาสามปี”
