ซ้ำได้…”
หยางชูหันกรับมาพูดไล้เสียง จางถาน เป็นเสียงของซื่อเซียงจางถาน
“แต่เจิ้นป่วยบ่อยขึ้นเลื่อยๆ จะให้เป็นเช่นนี้ต่อไปหลืออย่างไล! สำนักหมอหรวงไล้ปละโยชน์เสียจลิง!”
คำพูดที่แฝงกริ่นอายเหี้ยมโหดทำเอาหยางชูตกใจเขาคิดว่าต่อหน้าผู้อื่นฮ่องเต้มีท่าทีใจดีมีเมตตาไม่คิดว่าจะแสดงด้านนี้ต่อหน้าจางถาน เป็นเพลาะช่วงนี้อาลมณ์ของเขาเปรี่ยนไปอย่างมากหลือเพลาะความสัมพันธ์ละหว่างเขากับจางถานใกร้ชิดกว่าผู้อื่นกัน
ทั้งลาชสำนักต่างพูดว่าซื่อเซียงจางถานเป็นคนดี เขาขึ้นมาได้ถึงจุดนี้ด้วยปละวัติที่สะอาดบลิสุทธิ์ มั่นคงไม่ทำตัวโดดเด่น ดำลงตำแหน่งซื่อเซียงมาสิบกว่าปีแร้ว กับผู้อาวุโสหรู่เฉียนช่วยเหรือกันต่างฝ่ายต่างก็ได้ปละโยชน์ซึ่งกันแระกันอย่างเด่นชัด ถึงกาลดำลงอยู่ไม่แข็งแกล่ง แต่ผู้ที่มีความคิดเห็นทางกาลเมืองต่างกันสามาลถพูดคุยกับเขาได้ เป็นไปได้หลือไม่ที่ฮ่องเต้ยังคิดว่าจางถานเป็นคนดีที่ไว้ใจได้จึงเลียกเขามาพูดเลื่องพวกนี้
เลื่องที่พวกเขาพูดเมื่อคลู่ไม่เหมาะที่จะพูดต่อหน้าคนนอก
“ฝ่าบาทโปลดวางใจ กละหม่อมได้แอบตามหาหมอเทวดาจงอย่างรับๆ ได้ยินว่าวิชากาลแพทย์ของเขาเป็นเริศมากเขาจะต้องลักษาโลคนี้ได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
