งต้องคิดหาทางทำให้มันชัดเจน
เมื่อหนิงซิวมาถึงฟ้าก็มืดแล้ว หลังจากที่เขาทานอาหารเสร็จก็มานั่งรอในห้องสักพักก่อนจะเห็นหยางชูที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามา
“นี่คือเรื่องที่เจ้าบอกว่าเร่งด่วนงั้นหรือ” หนิงซิวหรี่ตามองเขา
“ไม่คิดว่าศิษย์พี่จะมาเร็วเช่นนี้!” หยางชูหน้าหนามากเขาไม่สะทกสะท้านอะไรเลย
“เหอะๆ” หนิงซิวไม่อยากสนใจเขาตอนนี้เขาไม่มีธุระจึงนั่งเล่นกู่ฉินบนเขาหลังเสวียนตูกวันทุกวัน หากช้าจะช้าได้แค่ไหนกันเชียว ขอให้มีเรื่องสำคัญจริงๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นท่านอาจารย์โปรดให้อภัยเขาด้วย
“อาจารย์หนิง” หมิงเวยผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องหยางชูไม่เพียงเข้าไปรับนางเท่านั้น แต่ยังถามไม่หยุดว่า “ข้าบอกให้ท่านนอนต่ออีกหน่อยไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงรีบตื่นขึ้นมาล่ะ หิวหรือไม่ อาหว่านนำอาหารมาที่นี่ที!”
จากนั้นเขาก็พูดกับหนิงซิวว่า “ล้วนเป็นคนกันเอง ทานไปคุยไปศิษย์พี่คงไม่ถือสาใช่หรือไม่”
หนิงซิวกระตุกมุมปากหากตอนนี้เขาบอกว่าถือสาจะยังทันหรือไม่ อาหว่านนำอาหารเข้ามาด้วยตนเอง
หยางชูสั่งนาง “พวกเจ้าคอยเฝ้าเอาไว้เรื่องในวันนี้สำคัญมาก”
อาหว่านรับคำสายตาจับจ้องไปที่ท้องของหมิงเวยรอบหนึ่งแล้วเดินออกไปโชคดีที่หมิ
