มด้วยผ้า
หลังจากดิ้นรนอยู่พักหนึ่งเขาก็ได้ยินเสียงของเชี่ยนเหนียงดังก้องอยู่ในหัว
“ท่านพี่อย่าขยับ มีคนอยู่ในห้องนี้เจ้าค่ะ” เจี่ยงเหวินเฟิงไม่เปิดปากพูดอะไร
เป็นสามีภรรยากันมาหลายปีเชี่ยนเหนียงเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อจึงอธิบายสถานการณ์ข้างหูของเขา “ตอนนี้ท่านอยู่ในห้องลับ สภาพแวดล้อมว่างเปล่าและเล็กมาก อาจารย์ฟู่คงไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายท่าน แต่เขาไม่สามารถปล่อยท่านไปได้ ท่านทำตัวว่าง่ายให้เขาคลายความระมัดระวังแล้วพวกเราค่อยหาโอกาสหนีกันเจ้าค่ะ” เจี่ยงเหวินเฟิงสงบลง
เชี่ยนเหนียงในร่างวิญญาณติดตามเขามาหลายปี นางมีประสบการณ์หลายสิ่งหลายอย่างจึงมีความสามารถมากพอที่จะตัดสินใจได้ สักพักก็มีเสียงดังขึ้นในหูเขา เชี่ยนเหนียงพูดว่า “เขามาแล้วเจ้าค่ะ”
แน่นอนว่าเจี่ยงเหวินเฟิงได้ยินเสียง “เจ้าออกไปก่อน”
“ขอรับ” เป็นบ่าวรับใช้เฒ่าคนนั้น ประตูห้องลับปิดลงอีกครั้งเจี่ยงเหวินเฟิงก็พูดขึ้นในที่สุด “อาจารย์…”
ฟู่จินไม่พูดอะไรอีกฝ่ายเดินเข้ามาช้าๆ จุดเทียนแล้วนั่งลงตรงข้ามเขา
“อาจารย์” เจี่ยงเหวินเฟิงเรียกอีกครั้ง แต่กลับได้รับเสียงถอนหายใจกลับมา
“เหวินเฟิง เจ้าเป็นศิษย์ที่ข้าภูมิใจมาก”
เจี่ยงเหวินเฟิงรู้สึกละอายใจ “ขออภัยด้วยขอรับ”
ฟู่จินเคาะนิ้วของตนกับโต๊ะพลางมองอีกฝ่าย “เจ้าได้รับคำสั่งจากผู้ใดมางั้นหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงส่ายหน้า “ศิษย์ไม่ได้รับคำสั่งจากผู้ใดขอรับ”
“แล้วเจ้ามาตรวจสอบของใช้ส่วนตั
