กเจ้าเก่งกาจมาก เจ้าเป็นยอดฝีมือด้านวรยุทธ์ในตำนานใช่หรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม “ใช่! เจ้าเคยได้ยินเรื่องราวของสาวด้ายแดงหรือไม่”
“จริงหรือ!” เว่ยเสี่ยวอันชื่นชม “ช่างน่าอิจฉาเจ้าจริงๆ ที่มีคนที่เหมือนกับสาวด้ายแดงอยู่ข้างกาย” หมิงเวยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
เว่ยเสี่ยวอันดึงนางเข้าไปคุยต่อ “จริงสิ โจรลักพาตัวพวกนั้นถูกจับหมดแล้วหรือ ต่อจากนี้พวกเขาจะทำร้ายผู้อื่นไม่ได้แล้วใช่หรือไม่”
“ถูกจับหมดแล้ว” หมิงเวยตอบ “ครั้งนี้ฝ่าบาททรงพิโรธพวกเขามีจุดจบไม่สวยแน่”
“อืม” เว่ยเสี่ยวอันพยักหน้าแรงๆ “ต้องลงโทษพวกเขาให้สาสม เจ้าคงไม่รู้ว่าพวกเขาเลวร้ายมาก พวกเราถูกจับตัวไปถูกขังไว้ที่นั่น กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ แต่พอเวลาผ่านไปพวกเขาก็พาตัวพวกเราออกไปทีละคน…”
พูดถึงเรื่องนี้เว่ยเสี่ยวอันรู้สึกหนาวเหน็บจนตัวสั่น นางช่างโชคดีจริงๆ หากช้าไปหนึ่งวันต่อให้ช่วยกลับมาได้ แต่ชีวิตต่อจากนี้ของนางคงจบสิ้นแล้ว
“ไม่เป็นไรแล้วนะ ผ่านไปแล้ว” หมิงเวยตบหลังนางเบาๆ
เว่ยเสี่ยวอันยิ้มอย่างอายๆ แล้วถามหมิงเวยว่า “จริงสิ เหวินอิ๋งกับข้าถูกจับตัวไปด้วยกัน เจ้าช่วยนางได้หรือไม่”
“ช่วยได้แล้ว”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เว่ยเสี่ยวอันโน้มตัวไปกระซิบหมิงเวย “ข้าบอกเจ้าไว้เลย เหวินอิ๋งเป็นคนที่ใกล้ชิดด้วยไม่ได้ นางเคยชินแต่การตอบแทนพระคุณด้วยความแค้น ข้ากับนางถูกขังอยู่ด้วยกันหลายวันมานี้ข้าคอยดูแลนางผู้ใดจะคิดว่านาง…”
หมิงเวยจับมือนาง “เรื่องน
