เต็มไปด้วยเลือดในมือของนักฆ่าคนนั้นก็ถอยหลังไป ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะช่วยเหลือลูกชายของตน น่าสมเพชจนถึงขีดสุด
ชิ้ง!
ดาบทหารในมือของมือสังหารคนนั้นพาดลงบนลำคอของเย่ฉี เย่ฉีคุกเข่าอยู่บนพื้น สั่นไปทั้งตัว กางเกงเปียกชื้น ถูกทำให้ตกใจจนฉี่ราดไปแล้ว พูดซ้ำๆ ด้วยท่าทางขี้ขลาดว่า “อย่าฆ่าผม อย่าฆ่าผม” ท่าทียโสโอหังไม่เห็นใครอยู่ในสายตาที่มีกับเย่เทียนเฉินก่อนหน้านี้หายไปจนไม่เหลือซาก
“หยุดมือ…”
เย่หย่วนซานรีบตะโกน ต่อให้ลูกหลานกลุ่มนี้จะไม่กตัญญูแค่ไหน จะไม่โดดเด่นแค่ไหน เขาก็ไม่อยากเห็นพวกเขาตาย จะอย่างไรก็เป็นทายาทของตน
“คิดจะพูดแล้วเหรอ? แกมีโอกาสเป็นครั้งสุดท้าย บอกฉันมาว่าเย่เทียนเฉินอยู่ที่ไหน?” มือสังหารที่เป็นหัวหน้าพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“ฉันไม่รู้จริงๆ …”
ฉึก!
เย่หย่วนซานยังไม่ทันพูดจบก็พบว่าบริเวณลำคอของเย่ฉีมีเลือดพุ่งออกมาสายหนึ่ง พุ่งกระฉูดไปไกล 10 กว่าเมตร เย่ฉีตกใจ กุมคอของตนด้วยความหวาดกลัว เขาต้องการจะหยุดไม่ให้เลือดไหล เพียงแต่คอถูกฟันจนเกือบขาดแล้ วน่าอนาจจนทนมองไม่ได้ ล้มลงกับพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหวาดผวา หวาดกลัวต่อความตายที่ต้องเผชิญ ชักกระตุกไปหลายครั้งแล้วจึงสิ้นลม เลือดไหลเต็มพื้น น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
“ลูก…ฉีเอ๋อร์ ฉีเอ๋อร์…”
เย่เฮ่อกั๋วตะโกนเสียงดัง คิดจะพุ่งเข้าไปดูเย่ฉีผู้เป็นลูกชายของตน เพียงแต่มือสังหารที่ฆ่าเย่ฉีตวัดดาบของเขามาพาดบนคอเย่เฮ่
