อกั๋ว เย่เฮ่อกั๋วตกใจจนไม่กล้าขยับ ถึงแม้จะโกรธมาก จะเสียใจมาก แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความกลัวตายทำให้เย่เฮ่อกั๋วหยุดฝีเท้าลง
“อา…ลูก ลูก ลูกชายของฉัน…”
ตอนนี้เองมีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง เดิมทีเธอถูกกันไว้ด้านหลัง ยังไม่รู้เรื่องอะไร แต่เมื่อเห็นว่าด้านหน้ามีคนตาย เมื่อมองไปรอบด้านอีกครั้งพบว่าลูกชายของตนไม่อยู่แล้ว พลันนั้นจึงร้องไห้ด้วยจิตใจแหลกสลาย คิดจะพุ่งออกมา
“อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา เดี๋ยวจะตาย…” เย่เฮ่อกั๋วดึงภรรยาของตนเอาไว้
เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าดังขึ้น ภรรยาของเย่เฮ่อกั๋วตบหน้าเย่เฮ่อกั๋วอย่างแรงครั้งหนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ พูดอย่างดุดันว่า
“เย่เฮ่อกั๋ว ปกติคุณโม้ว่าตัวเองร้ายกาจอย่างโน้นอย่างนี้ ตอนนี้ลูกชายของคุณ ลูกชายเพียงคนเดียวของพวกเราถูกคนอื่นฆ่า คุณไม่คิดจะแก้แค้นให้เขา คุณยังเป็นพ่ออยู่หรือเปล่า? ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”
หลังจากภรรยาของเย่เฮ่อกั๋วด่าเย่เฮ่อกั๋วแล้วก็พุ่งออกมาโดยไม่สนใจอะไร เพียงแต่น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่าพวกสารเลวทั้งสี่คนนี้ต่างก็เป็นพวกนักฆ่าที่ฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา สำหรับพวกเขาแล้วการฆ่าคนก็เหมือนการหั่นผัก ดังนั้นจุดจบของเธอจึงอนาถมาก ในชั่วขณะที่พุ่งออกไป ดาบก็แทงทะลุหัวใจเธอจนล้มลงกับพื้น นอนจมกองเลือด ตายไปด้วยกันกับเย่ฉีผู้เป็นลูก
ทุกคนที่อยู่ที่นี่ คนตระกูลเย่ทั้งหมดต่างก็สูดหายใจเย็นยะ
