ำงานร่วมกัน นายอำเภอย่อมรู้ว่าหลินชิงเวยไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป จึงได้ไปสอบถามดูจึงรู้ว่านางเป็นแขกคนสำคัญของท่านผู้เฒ่าไป๋ แสดงให้เห็นว่านางเป็นคนมีความสามารถ
หลินชิงเวยคิดในใจว่าเวลานี้ซินหรูก็น่าจะเลิกเรียนแล้ว อย่างไรจากที่นี่ไปก็ไม่ไกลนัก จึงกล่าวว่า “ขอบคุณความปรารถนาดีของใต้เท้า ข้าต้องไปรับซินหรูที่สำนักศึกษา ไม่รบกวนใต้เท้าให้คนไปส่งแล้ว”
นายอำเภอตกตะลึง “น้องสาวคนนั้นไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาของอาจารย์เจียง?” เห็นหลินชิงเวยพยักหน้าจึงพูดว่า “อาจารย์เจียงเป็นคนมากความสามารถคนหนึ่ง การวางตัวและชื่อเสียงล้วนดี ข้าชื่นชมเขาเป็นอย่างมาก เพียงแต่คนหนุ่มหน่วยก้านดีเช่นนี้ วางตัวเรียบง่ายห่างเหิน ดูน่าเสียดายอยู่สักหน่อย”
“พูดเช่นนี้คือ?”
นายอำเภอ “อาจารย์เจียงถึงวัยที่จะต้องแต่งงานนานแล้ว ไม่ปิดบังแม่นาง เมื่อแรกนั้นคุณหนูในเมืองนี้ที่ชมชอบเขามีไม่น้อย ครอบครัวใหญ่โตมากมายขอให้ข้าเป็นผู้มาทาบทาม เพียงแต่เขาไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน ถูกต้องแล้ว กระทั่งท่านผู้เฒ่าไป๋ก็เคยมาเยือนด้วยตนเอง น่าเสียดายที่สุดท้ายถูกปฏิเสธกลับไป”
หลินชิงเวยพยักยิ้มพูดเสียงเรียบ “อาจเป็นเพราะสุภาพบุรุษประหนึ่งดอกบัว ทำได้เพียงแค่ชื
