่นชมไกลๆ มิอาจเข้าใกล้ได้”
หลังจากกล่าวลานายอำเภอ หลินชิงเวยเดินมุ่งหน้าไปยังสำนักศึกษาเพียงลำพัง เวลานี้แสงสีส้มแดงส่องสำนักศึกษาด้านหน้าเป็นสีแดงไปหมด บรรดาเด็กนักเรียนที่เรียนหนังสือล้วนถูกผู้ปกครองมารับตัวกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงประตูว่างเปล่า ครึ่งเปิดครึ่งปิดราวกับกำลังรอให้คนเดินเข้าไป
หลินชิงเวยยังไม่ได้ก้าวเข้าไปในประตูก็ได้ยินเสียงซินหรูท่องหนังสือเสียงดัง ดูท่าแล้วนางตั้งอกตั้งใจเรียนจริงๆ อีกทั้งทะนุถนอมเวลาทุกๆ นาทีในห้องเรียน ต่อมาได้ยินเสียงของหลีเช่อดังมาจากข้างใน เขากำลังสนทนาและหัวเราะกับอาจารย์เจียง ยามนี้ไม่มีการก่อกวนจากไป๋หยี่เนี่ยน กลับทำให้รู้สึกว่าขาดอรรถรสไปสองส่วน
หลินชิงเวยยืนอยู่ด้านนอกประตูใหญ่ ได้ยินหลีเช่อถามเจียงมู่ “คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ ไป๋หยี่เนี่ยน อาจารย์ยังจำได้หรือไม่?”
นางเห็นเจียงมู่เอียงหน้าครึ่งหนึ่ง แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มสะท้อนเข้าไปในดวงตาของเขา บดบังดวงตากระจ่างใส เขาพยักหน้าพูดเสียงเบา “อืม จำได้”
หลีเช่อพูดต่อ “หากข้ามิได้จำผิดละก็ คุณหนูคนนั้นหลงรักอาจารย์เจียง อาจารย์เจียงรู้หรือไม่?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วเมื่อเห็นคิ้วพาดเฉียงประหนึ่งทิวเขาทั้งคู่ของเจีย
