งมู่ขมวดมุ่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของไป๋หยี่เนี่ยน สีหน้าและความรู้สึกที่ปรากฏบนใบหน้ามิใช่ความระอาใจที่มีต่อไป๋หยี่เนี่ยน แต่ปนเปไปด้วยความรู้สึกอย่างอื่นที่ดูคล้ายมีและคล้ายไม่มี…
หลินชิงเวยอดคิดไม่ได้ว่า เป็นตนเองที่ตาฝาด? หรือความจริงมิได้เป็นเช่นอย่างที่เห็น?
หากอาจารย์เจียงที่อยู่เบื้องหน้าสมบูรณ์แบบและงดงามเช่นนั้นจริงๆ เช่นนั้นหากมีใจรักสันโดษ ถูกกำหนดให้ต้องอยู่อย่างเดียวดายเพียงลำพัง หลินชิงเวยปรารถนาให้เขาวางตัวห่างเหินกับผู้อื่นเช่นนี้ตลอดไป มิใช่ทำท่าปฏิเสธห่างเหิน ทว่ากลับต้อนรับในที เช่นนั้นแล้วบาดแผลที่ไป๋หยี่เนี่ยนได้รับจึงจะบรรเทาเบาบางที่สุด
สติของนางแจ่มชัดยิ่ง ตนเองเคยพบบุรุษแล้งน้ำใจมาแล้วคนหนึ่ง ทว่านางมิได้คิดว่านับจากนี้ไป บุรุษในใต้หล้าล้วนแล้วแต่แล้งน้ำใจทั้งสิ้น นางเอือมระอาต่อไป๋หยี่เนี่ยนเพราะทั้งๆ ที่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร ทว่านางยังคงทำตัวเสมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เช่นนั้นจึงจะเรียกโง่งมจริงๆ กระมัง เหมือนเช่นตนเองในอดีต
ฉะนั้นการให้ไป๋หยี่เนี่ยนตัดใจแต่เนิ่นๆ จึงไม่ได้เป็นเรื่องไม่ดีอันใด
อย่างไรบุรุษที่ดูเหมือนจะถูกต้อง ทว่าไม่ถูกต้องนั้น มิใช่คนที่นางจะประเมินได
