าหลีเช่อตามหลินชิงเวยและซินหรูไป ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เพียงแต่หลีเช่อเป็นบุรุษรูปงามปานนี้ จึงกลายเป็นหัวข้อสนทนาของชาวบ้านในเมืองนี้อย่างเลี่ยงได้ยาก
ส่วนคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ เห็นเงาร่างของคนทั้งสามที่จากไปจึงได้แต่กระทืบเท้า พูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “พวกเจ้าจะรู้อะไร! พวกเจ้าไม่รู้อะไรเลย!”
หลีเช่อตามหลินชิงเวยกลับไปยังโรงเตี๊ยม คนทั้งสามนั่งรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน เขาเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายจึงสั่งอาหารขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมออกมาชุดหนึ่ง
หลินชิงเวยคิดว่าแม้เจ้าหนุ่มคนนี้จะกินมากไปสักหน่อย แต่ก็มีข้อดีอย่างหนึ่ง นั่นก็คือคนที่ร่วมโต๊ะรับประทานกับเขาเห็นท่าทางการกินอาหารของเขาแล้วพลอยเจริญอาหารไปด้วย ดูซินหรูที่อยู่ด้านข้างก็รู้ ซินหรูแทบจะแย่งอาหารกับหลีเช่อ
หลินชิงเวย “คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะพบกันอีกครั้งรวดเร็วเช่นนี้”
หลีเช่อกลืนอาหารลงคอ “ใช่สิ เพื่อไล่ตามพวกเจ้าให้ทัน ข้าเร่งเดินทางมาสองวันไม่ได้กินอาหารดีๆ เลยสักมื้อ!” เขามองหลินชิงเวยทั้งที่อาหารเต็มกระพุ้งแก้ม “นี่ ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าจะรับผิดชอบเรื่องปากท้องและที่อยู่อาศัย ยังเชื่อถือได้กระมัง?”
หลินชิงเวย “ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่ร่
