นั้นในเรือนของท่านเล่า?”
เซียวอี้ “ให้แยกย้ายไปหมดแล้ว”
“พระชายายรองคนนั้นของท่านล่ะ?”
เซียวอี้ “มิใช่ถูกเนรเทศไปแล้วหรือ? เจ้าไม่รู้?”
หลินชิงเวย “ข้ารู้ เพียงแต่หลินเสวี่ยหรงอาจจะไม่รู้ว่าท่านจะไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้”
เซียวอี้พูดกลั้วหัวเราะ “ข้าชมชอบสตรีโฉมงาม แต่ชอบสตรีเฉลียวฉลาดยิ่งกว่า สตรีโฉมงามในใต้หล้านี้มีนับพันนับหมื่น แต่ฉลาดเฉลียวเช่นเวยเวยกลับมีเพียงไม่กี่คน”
หลินชิงเวยพำนักอยู่ในจวนเซี่ยนอ๋องมาระยะหนึ่ง ทว่านางรู้สึกไม่มีอะไรทำ สิ่งที่นางชอบที่สุดก็คืออาหารในจวนอ๋อง เซียวอี้เอาใจใส่ต่ออาหารการกินของนางอย่างมาก มักจะเปลี่ยน นพ่อครัวเพื่อให้นางได้ลิ้มลองรสชาติอาหารแปลกๆ ใหม่ๆ เสมอ
คิมหันตฤดูผ่านพ้นไป ที่จะมาถึงคือฤดูสารทแสนสบาย แสงตะวันสดใส
ยามบ่ายวันนี้เซียวอี้มาหาหลินชิงเวย “เวยเวย คืนนี้พวกเราไปกินอาหารชวนจงเถิด พอดีข้ามีสหายคนหนึ่งอยากแนะนำให้เจ้ารู้จัก”
หลินชิงเวย “ได้สิ”
หลินชิงเวยติดตามเซียวอี้ออกจากจวนไปร้านอาหารชวนจงที่คุ้นเคยร้านนั้น ร้านอาหารแห่งนี้ไม่มีห้องพิเศษ ดังนั้นคนทั้งสองจึงได้แต่นั่งโต๊ะเดิมที่มานั่ง
