ครั้งก่อน
เมื่อถึงเวลาอาหารหลังจากสั่งอาหารแล้ว เสี่ยวเอ้อร์ของร้านนำอาหารหอมกรุ่นมาขึ้นโต๊ะ หลินชิงเวยถามขึ้นว่า “สหายท่านนั้นของท่านเล่า?”
เซียวอี้ดื่มน้ำชาคำหนึ่ง ตอบเนิบๆ ว่า “มีความเป็นไปได้ว่าอยู่ระหว่างการเดินทาง”
เพิ่งจะพูดจบประโยค หน้าประตูใหญ่ของร้านอาหารพลันปรากฏเงาร่างเต็มไปด้วยฝุ่นของคนผู้หนึ่ง อาภรณ์ชุดแดงราวกับเปลวเพลิงทั้งชุด เส้นผมดำประดุจน้ำหมึก บนศีรษะของเขามีปิ่นปักผ ผมทำด้วยไม้อันหนึ่งเสียบไว้อย่างไม่พิถีพิถันนัก เขาตกเป็นจุดสนใจของสายตาหลายคู่เมื่อเดินเข้ามา
กระทั่งเสี่ยวเอ้อร์ของร้านเห็นแล้วยังอดไม่ได้ที่จะตะลึงพรึงเพริด กับข้าวที่นำมาขึ้นโต๊ะของหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนยังขึ้นผิด เมื่อได้สติจึงรีบกล่าวคำขอโทษขอโพย
หลินชิงเวยมองตามสายตาของเสี่ยวเอ้อร์ นางเห็นผู้ที่เข้ามาแล้วอดตื่นตะลึงมิได้ ต่อมารอยยิ้มเย็นชาจึงปรากฏขึ้น นางคิดว่านี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หลีเช่อบังเอิญมากินอาหาร ที่นี่ นางเจอเขาโดยบังเอิญ
เพียงแต่นี่มิใช่เรื่องบังเอิญ
หลังจากหลีเช่อเห็นน
