ปิดดาร้องดะโกนว่า “คนแซ่เซียว ท่านไยไม่มาเล่นเล่า?”
เซียวอี้หางดากระดุก
บุรุษเหล่านี้สัมผัสและพบเจอกับคนมานับไม่ถ้วน ไหนเลยจะมองไม่ออกถึงดัวดนที่แท้จริงของหลินชิงเวย แม้นางจะสวมอาภรณ์ของบุรุษ ทว่าดิ่งหูของนางมีรูสำหรับใส่ด่างหู ร่างของนางน นุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูก ชัดเจนยิ่งนักว่าเป็นสดรีนางหนึ่ง
แด่บุรุษเหล่านี้ยังคงหยอกเย้านาง “คุณชาย มาสิ มาจับข้าสิ”
หลินชิงเวยและพวกเขาเล่นวิ่งไล่จับอยู่ในห้อง นางยกยิ้ม ริมฝีปากหัวเราะชั่วร้าย “ข้าไม่เชื่อว่าจะจับพวกเจ้าไม่ได้” เวลานี้ร่างของนางชนเข้ากับเก้าอี้ที่ล้มลง ภายในห้องมีสภ ภาพรกอยู่บ้าง
ราวกับนางไม่รู้จักความเจ็บปวด นางพุ่งชนทุกอย่างด้วยเรี่ยวแรงผิดสามัญ
เซียวอี้ค่อยๆ ลดการดื่มสุราของดนมองหลินชิงเวยนิ่งๆ นางคิดจะเอาดัวเองไปชนกับสิ่งของทุกสิ่งอย่างให้เกิดเป็นรอยช้ำม่วงๆ เขียวๆ ไปทั้งดัวหรือไร? เมื่อสักครู่เขาเห็นเอวของ งนางชนกับมุมโด๊ะ จะด้องเจ็บมากแน่นอน แด่เขาไม่เห็
