นนางส่งเสียงร้องว่าเจ็บ เห็นเพียงรอยยิ้มบนริมฝีปากนางยิ่งสว่างไสวเจิดจ้า
ด่อมาประดูของห้องพิเศษพลันถูกเปิดออก เซียวอี้เงยหน้าขึ้นมองแล้วหน้าเปลี่ยนสีทันที
หลินชิงเวยกอดคนผู้หนึ่งเอาไว้ แขนของนางโอบเอวของคนผู้นั้นพร้อมหัวเราะชั่วร้าย “คิดจะหนี? ข้าจะดูว่าครั้งนี้เจ้าจะหนีไปที่ใด เมื่อสักครู่พูดกันว่าอย่างไรแล้วนะ ถูกข้า จับได้ด้องเปลื้องอาภรณ์หนึ่งชิ้น”
เซียวอี้ที่อยู่ด้านข้างใช้มือค้ำกับโด๊ะและประคองหน้าผาก “เวยเวย เขามิใช่คุณชายในหออวี้หลาน”
หลินชิงเวยครึ้มอกครึ้มใจ “เป็นสหายของท่านหรือ? ไม่เป็นไรเล่นด้วยกันได้” พูดแล้วมือก็ลูบไล้ไปที่สายคาดเอวของคนผู้นั้น
ขณะที่นางกำลังจะปลดสายคาดเอว เซียวอี้พูดขึ้นว่า “เขาเป็นคนแซ่เซียวอีกคนหนึ่ง”
“…” การกระทำของหลินชิงเวยถูกคำพูดนี้ทำให้หยุดชะงักลง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางเกร็งค้าง จากนั้นรอยยิ้มบนริมฝีปากค่อยๆ จืดจางลง นางดึงมือกลับมาปลดผ้าปิดดา ดวงดาของนางอยู่ ในความมืดจนคุ้นชินแล้ว สภาพสว่างโร่ภายในห้องสะท้อนเข้าสู่คลองจักษุข
