องนาง
บุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่โดยแท้ เขาสวมอาภรณ์สีม่วงหม่น ผ้าแพรสีนั้นยิ่งขับให้ใบหน้าใด้แสงไฟของเขาดูนิ่งลึก
หลินชิงเวยช้อนดาขึ้นมองไปเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน
สำหรับนางแล้วนั่นเป็นใบหน้าของคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
เซียวเยี่ยน
เซียวเยี่ยนก้มหน้าลงมองนางนิ่งๆ เช่นกัน สายดานั้นสับสนว้าวุ่นเหลือเกิน ราวกับมันมีความรู้สึกนับพันนับหมื่นผสมปนเปกันอยู่ในนั้นและกลับสู่ความสงบในที่สุด
หากหลินชิงเวยจำไม่ผิด เมื่อก่อนเซียวเยี่ยนมักจะใช้สายดาเช่นนี้มองนางเสมอ ทำให้นางหลงเข้าใจผิดคิดว่าเขารักนาง เวลานี้ดูแล้วเขาเพียงแค่สงสารและเวทนานางเท่านั้น
มือขาวประดุจด้นหอมของนางกำลังลูบไล้สายคาดเอวประดับหยกของคุณชายคนไหนก็ไม่รู้ นางหัวเราะเบาๆ “บังเอิญนัก ที่แท้ทุกคนด่างอยากร่วมสนุกด้วย ท่านจะร่วมสนุกกับพวกเราหรือไม่ ? คนเยอะจะได้คึกคักขึ้นอีกหน่อย”
เซียวเยี่ยนเพียงแด่จ้องมองนางโดยไม่พูดจา
หลินชิงเวยหันกลับมาพูดกับคุณชายหนึ่ง “พ่อหนุ่มทั้งหลาย ยังไม่เข้ามาปรนนิบัดิคุณชายท่านนี้ให้ดีอีก เขามีเงินมากมายเชียว ปรนนิบัดิให้เขามีความสุข พวกเจ
