ต่ำ “ได้”
หลังจากไทเฮาออกมาจากตำหนักซวี่หยาง นางเบิกบานใจยิ่งนัก เป็นเวลานานเหลือเกินที่นางมิได้ก้าวออกมาจากตำหนักคุนเหอมาชมทัศนียภาพงดงามภายนอก
แม้ดวงตะวันบนศีรษะจะยิ่งลอยตัวสูงขึ้น อากาศร้อนอบอ้าวมากขึ้น ไทเฮายังคงเดินเล่นใต้เงาร่มไม้ในอุทยานหลวง ชมบุปผานานาชนิดที่ประชันขันแข่งกันบานสะพรั่ง ชมทัศนียภาพรอบสระน้ำและ ะผิวน้ำอันเงียบสงบ
นางยืนสูดลมหายใจเข้าลึกริมสระน้ำ “เปิ่นกงไม่ได้ออกมาข้างนอกเป็นเวลานานมากแล้วจริงๆ”
หมัวมัว “ไทเฮาทรงอารมณ์ดี ต่อไปต้องออกมาข้างนอกบ่อยๆ นะเพคะ เช่นนี้แล้วจึงจะส่งผลดีต่อพระพลานามัยของไทเฮา”
ไทเฮาหันหน้ามามองหมัวมัว “เจ้าคิดว่าเปิ่นกงในตอนนี้เมื่อเทียบกับในอดีตแล้วเป็นอย่างไร?”
หมัวมัว “ไทเฮางดงามกว่าเมื่อครั้งในอดีตเพคะ”
“เปิ่นกงรู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน” ไทเฮาพูดกลั้วหัวเราะ “ไม่เพียงแต่สุขภาพที่เยาว์วัยขึ้น กระทั่งหัวใจก็ยังอ่อนเยาว์ขึ้นด้วย หลินชิงเวยผู้นั้นเป็นผู้มีฝีมือจริงๆ”
หมัวมัวชะงักงันแล้วถามขึ้นว่า “ที่ไทเฮาต้องกลายสภาพเป็นหญิงชราก็เป็นเพราะฝีมือของหลินชิงเวยผู้นั้น แม้บัดนี้นางจะช่วยให้ไทเฮาก
