หยดลงบนพื้นดิน
นกกระจอกตัวเล็กกำลังส่งเสียงขับขานดังจิ๊บๆ บนกิ่งไม้ไม่หยุด มันกระโดดไปมาด้วยความร่าเริงและเบิกบานใจ
หลินชิงเวยสะลึมสะลือตื่นขึ้น ลมเย็นสายหนึ่งพัดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่งผลให้มุ้งผ้าโปร่งปลิวไหวน้อยๆ
นางยังรู้สึกงงงวยเล็กน้อยก็มีสาวใช้ยกน้ำเข้ามาปรนนิบัตินางล้างหน้าล้างตา ต่อมาหลินชิงเวยจึงค่อยๆ ได้สติคืนมา นี่ไม่ใช่ตำหนักฉางเหยี่ยน
ที่นี่คือที่ไหน?
สาวใช้เอ่ยขึ้นว่า “แม่นาง ท่านอ๋องกำลังรอรับอาหารเช้าในห้องโถงด้านหน้ากับแม่นางเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยได้สติกลับมาเต็มที่ นี่นางมาจวนเซี่ยนอ๋องหรือ? เมื่อคืนนางมาได้อย่างไร นางลืมหมดแล้ว
รอเมื่อนางเดินไปถึงห้องโถงหน้า เซียวอี้รออยู่ที่นั่นจริงๆ เขาสวมอาภรณ์เนื้อบางทั้งชุดอยู่ในจวนอ๋องของตนอย่างสบายอกสบายใจ
หลินชิงเวยทานอาหารเช้าพร้อมกับเขา เพียงแต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารแตกต่างจากเมื่อคืน มีเพียงหลินชิงเวยดื่มจนเมามายจึงจะลดปราการการป้องกันตัวต่อเซียวอี้
เซียวอี้ยื่นน้ำแกงสร่างเมาให้หลินชิงเวยถ้วยหนึ่ง เขายิ้มตาหยี “เมื่อคืนเวยเวยดื่มมากไปหน่อย มา ดื่มน้ำแกงสร่างเมาสักถ้วย”
หลินชิงเวยมองน้ำแกงสร่างเมาแล้วมองเซียวอี้ “ไม่ต้อง ตอนนี้ข้ามีสติดี”
