นางเช็ดมุมปากวางตะเกียบ “ข้ากินอิ่มแล้ว”
เซียวอี้เห็นหลินชิงเวยลุกขึ้นจึงเลิกคิ้ว “นี่จะกลับแล้ว?”
หลินชิงเวย “หาไม่ให้ข้าอยู่กินอาหารกลางวันที่นี่หรือ ขอบคุณน้ำใจของท่านอ๋อง เพียงแต่ข้าไม่มีเวลา”
เซียวอี้เอนกายไปพิงเก้าอี้ด้านหลังด้วยท่าทีเกียจคร้าน “ดูแล้วหากจะให้เจ้าพำนักอยู่ในจวนสักหลายวันก็ยังไม่ได้ เอาอย่างนี้เถิด ในเมื่อเจ้าเร่งรีบ อีกประเดี๋ยวข้าจะให้รถม้า าของจวนอ๋องส่งเจ้ากลับวัง เช่นนี้ย่อมเร็วกว่าเจ้ากลับไปเอง”
หลินชิงเวยครุ่นคิด “ได้”
ดังนั้นบ่ายวันนี้ หลินชิงเวยจึงนั่งรถม้าของเซียวอี้เข้าวัง แม้ทุกวันนี้เซียวอี้จะไม่อาจเข้าวัง แต่เขายังคงส่งหลินชิงเวยถึงหน้าประตูวัง
เมื่อหลินชิงเวยลงจากรถม้า ซินหรูรู้ข่าวแต่แรกจึงออกมารับหน้าประตูวัง ส่วนเซียวเยี่ยนตามหาคนทั้งคืน สีหน้าจึงไม่สดใสนัก เขายืนอยู่หน้าประตูวัง มองดูทุกอย่างชัดเจน
เซียวอี้ยังยื่นมือออกมาประคองเมื่อหลินชิงเวยลงจากรถม้า รอยยิ้มราวกับดอกเบญจมาศบานสะพรั่ง “เวยเวย ครั้งหน้ายินดีต้อนรับเจ้ามาเป็นแขกของจวนอ๋อง”
หลินชิงเวยมองเขาแวบหนึ่งแล้วหมุนกายเดินจากไป
เมื่อคืนไม่
