ได้กลับมาทั้งคืน ซินหรูร้อนใจจะแย่แล้ว ยามนี้เห็นหลินชิงเวยกลับมาโดยปลอดภัย จึงรีบเข้าไปกอดหลินชิงเวยร้องไห้สะอึกสะอื้น “พี่สาว ท่านไปที่ไหนมาเจ้าค่ะ ข้าร้อนใจจะ ะแย่แล้ว”
หลินชิงเวยช่วยซินหรูเหน็บจอนผมขึ้นไปโดยไม่พูดจา
ซินหรูทำจมูกฟุดฟิดแล้วพูดด้วยท่าทีตื่นตกใจ “พี่สาวดื่มสุราอีกแล้วหรือเจ้าคะ?! ไฉนร่างของพี่สาวมีแต่กลิ่นสุรา?”
เซียวเยี่ยนที่อยู่ด้านข้างฟังแล้วลอบขมวดคิ้ว เขาคิดจะพูดบางอย่าง น่าเสียดายที่หลินชิงเวยพาซินหรูเดินผ่านร่างของเขาไปโดยไม่หยุดมองแม้แต่น้อย
เสียงของซินหรูดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล นางยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด “พี่สาว ไยท่านจึงดื่มสุรามากมายเช่นนี้ สุขภาพของท่านยังไม่หายดี…”
“ไม่เป็นไร” หลินชิงเวยตอบเรียบๆ
ระหว่างทางกลับตำหนักฉางเหยี่ยน หลินชิงเวยเดินมาถึงทางแยก ดูเหมือนนางนึกอะไรขึ้นได้จึงเดินไปอีกทางหนึ่ง ซินหรูเห็นเงาร่างอรชรอ้อนแอ้นด้านหลังจึงพูดไล่หลังว่า “พี่สาว ตำหนักฉา างเหยี่ยนไม่ใช่ทางนี้นะเจ้าคะ นี่เป็นเส้นทางไปยังตำหนักคุนเหอ!”
แสงตะวันยามเช้าสาดส่องร่างด
