ที่ซินหรูเต็มใจเอ่ยปากสนทนากับเสี่ยวฉี หรืออาจจะกล่าวได้ว่านางพูดกับตนเองโดยไม่ต้องการให้เสี่ยวฉีตอบนาง
ซินหรูยิ่งพูดยิ่งปวดใจ น้ำตาไหลลงมาเป็นสายไม่หยุด เสี่ยวฉีคิดจะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้นาง ทว่ากลับถูกนางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “เจ้าอย่าได้แตะต้องข้าเชียว พวกเจ้าเป็นพวกเด ดียวกัน รู้จักแต่เพียงรังแกพี่สาวของข้า!”
เสี่ยวฉีปล่อยมือของตนเองลงข้างกาย
ซินหรูพูดทั้งน้ำตา “ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดพี่สาวจึงชอบคนคนหนึ่งอย่างไม่คิดถึงตนเองเช่นนี้ ทว่านางกลับถูกทำร้ายให้เจ็บช้ำน้ำใจทั้งที่ไร้ความผิด ข้ารู้เพียงว่าครั้งนี้พี่สาวช ชอบคนผิดโดยแท้ ช่างเป็นคนไร้มโนธรรมจึงทำเรื่องเช่นนี้กับพี่สาวได้ เซ่อเจิ้งอ๋องท่านนั้นรักและทะนุถนอมเพียงสุ่ยฉ่ายชิงผู้นั้น เขาเคยคิดถึงความรู้สึกของพี่สาวบ้างหรือไม่ เ เคยคิดหรือไม่ว่าเรื่องทั้งหมดล้วนเป็นสุ่ยฉ่ายชิงที่ก่อเรื่องขึ้น?” พูดแล้วก็เช็ดน้ำตาแรงๆ “รอก่อนเถอะ หากเรื่องนี้ไม่เกี่ยว
