ข้องกับพี่สาวแล้วละก็ เป็นคราวที่สุ่ยฉ่ายชิงผ ผู้นั้นจะได้เป็นทุกข์บ้าง”
ขนตาของหลินชิงเวยกะพริบถี่ๆ นางลืมตาขึ้นมองลอดใบไม้และกิ่งไม้ เห็นท้องฟ้าสว่างไสวเจิดจ้า นางเอ่ยขึ้นถ้วยน้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย “ซินหรู ข้าหิวแล้ว”
ซินหรูรีบลุกขึ้นกล้ำกลืนก้อนสะอื้นพร้อมกับปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า “ซินหรูจะไปนำอาหารมาให้พี่สาวเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ”
นางลุกขึ้นมานั่งบนชิงช้าอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเบี่ยงออกไปด้านข้าง เอนกายไปบนชิงช้าหวาย กินยามานานเช่นนี้แล้ว แม้สีหน้าจะซีดขาวอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่มีอาการแพ้ยาจนทำลายรูปโฉม
เสี่ยวฉีอยู่สังเกตการณ์ในตำหนักฉางเหยี่ยนเป็นเวลาสามวันเต็มๆ สามวันให้หลังเขาออกจากตำหนักฉางเหยี่ยนเพื่อกลับไปรายงานอาการหลังกินยาของหลินชิงเวย
ยามนั้นเซียวเยี่ยนยืนอยู่ในลานเรือน เสี่ยวฉียืนก้มหน้าอยู่ข้างกายเขา “ท่านอ๋อง หลังจากแม่นางหลินกินยาของแม่นางสุ่ยแล้วไม่เกิดอาการแพ้ยาหรือทำลายรูปโฉมใดๆ พ่ะย่ะค่ะ ดู แล้วอาการของแม่นางสุ่ยมิได้เกิดจากยาของแม่นางหลินพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อ
