ก่อนเสี่ยวฉีไม่ใช่คนพูดมาก มาบัดนี้เขากลับพูดมากขึ้นหนึ่งประโยค ความหมายที่แฝงในคำพูดนั้นชัดเจนยิ่งนัก เขาชี้ชัดว่าอาการของแม่นางสุ่ยไม่ได้เกิดจากการกระทำของแม่นางหลิน น ท่านอ๋องกล่าวโทษคนผิด
เซียวเยี่ยนได้ยินเช่นนั้น เขามีสีหน้าเรียบเฉย ไม่รู้ว่าดวงตาที่หลุบต่ำครึ่งหนึ่งนั้นกำลังคิดสิ่งใดอยู่ มันนิ่งสงบราวกับแสงจันทร์ เขาเพียงแต่พยักหน้า “เจ้าออกไปเถิด”
เสี่ยวฉีกลับยืนอยู่ที่นั่นเนิ่นนานไม่ขยับ
เซียวเยี่ยนมองเขาแล้วถามขึ้นว่า “เจ้ายังมีเรื่องอื่นอีก?”
เสี่ยวฉีเงียบงันแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าน้อยยังไม่ได้รายงานอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“เรื่องอันใด?”
“แม่นางหลินเอาสุขภาพของตนมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ด้วยตัวนางไม่มีโรคเช่นแม่นางสุ่ย ทว่ากลับต้องกินยารักษา ส่งผลให้เกิดอาการต่อต้านของยา วันนั้นเมื่อออกไปจากที่นี่จึงกระอักโล ลหิตออกมา มาบัดนี้ร่างกายอ่อนแออย่างมากพ่ะย่ะค่ะ”
ร่างกายของเซียวเยี่ยนสะท้านน้อยๆ
เนิ่นนานเซียวเยี่ยนจึงพูดขึ้นว่า “หมอหลวงไปดูอาการแล้วหรือไม่?”
เสี่ยวฉี “แม่นางหลินกล่าวว่าตัว
