าละเอียดประณีต ดูแล้วน่ารักและสวยงาม
ทว่ากลับเลือกซื้อสิ่งของดีๆ ในร้านผงชาดไม่ได้ นางและซินหรูต่างไม่ใช้ผงชาด และเครื่องหอมที่เห็นไม่ใช่เครื่องหอมชั้นดี
ต่อมาหลินชิงเวยเข้าไปในร้านของกินเล่น ซื้อของกินเล่นเล็กน้อย สุดท้ายจึงหาหอสุราแห่งหนึ่งขึ้นไปบนชั้นสอง เลือกนั่งลงโต๊ะริมหน้าต่าง เสี่ยวเอ้อร์ยกน้ำชาเข้ามาพร้อมกับส่ง งรายการอาหารมาให้เล่มหนึ่ง
เวลานี้ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ณ ขอบฟ้าเห็นก้อนเมฆที่กำลังกลายเป็นสีแดงเรื่อ
หลินชิงเวยมือหนึ่งถือรายการอาหาร อีกมือหนึ่งเท้าคางของตน กวาดตามองผ่านแวบหนึ่ง สุดท้ายให้เสี่ยวเอ้อร์นำอาหารขึ้นชื่อของหอสุรามาชุดหนึ่ง
เสี่ยวเอ้อร์ฟังไปพร้อมกับจดไปด้วย สุดท้ายเขามีสีหน้าประหลาดใจอยู่บ้างจึงไม่อาจไม่เงยหน้ามองหลินชิงเวยแล้วถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ “คุณชาย…มาคนเดียวจริงๆ ใช่หรือไม่ขอรับ?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว ทว่าไม่ได้ช้อนตาขึ้นมอง “เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้างกายข้ายังมีผีอีกสองตัวหรือไร?”
เสี่ยวเอ้อร์ “ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้นขอรับ เพียงแต่คุณชายสั่งอาหารทั้งหมดสิบสองอย่าง หากกินคนเดียว…อาจจะกินไม่หมดขอรับ”
หลินชิงเวยเพิ่งได้สติ “ข้าสั่งเยอะถึงเพียงนั้น?”
“ขอรับ”
นางรู้สึกต
