กอยู่ในภวังค์เล็กน้อย ทั้งๆ ที่ตนเองมาเพียงคนเดียว แต่นางกลับสั่งอาหารสำหรับสามคนกินโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เมื่อก่อนอยู่ในตำหนักซวี่หยาง ทุกมื้อมิใช่มีอาหารสิบสองอ อย่างหรือ หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองที่นั่งว่างเปล่าด้านข้างครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “เช่นนั้นสั่งอาหารสองอย่างแรกสุดก็แล้วกัน ข้าชอบกินเผ็ด”
ถึงเวลาอาหารแล้วลูกค้าอื่นๆ ล้วนมาหอสุราเพื่อดื่มกินกันสามคนห้าคนหรือเป็นกลุ่ม น้อยยิ่งนักที่จะมาคนเดียวและนั่งอยู่ริมหน้าต่างเช่นหลินชิงเวย
หอสุราเปลี่ยนเป็นคึกคักขึ้นมาทันที นางกินข้าวเสร็จ ชำระเงินแล้วออกมาจากหอสุรา
ตลาดกลางคืนเพิ่งจะเริ่มขึ้น พ่อค้าขายพุทราเชื่อมแบกพุทราเดินผ่านพร้อมกับส่งเสียงเรียกลูกค้า “ขายพุทราเชื่อม!”
หลินชิงเวยชะงักย่างก้าวของตน นางมองพุทราเชื่อมสดใหม่ลูกโต “ข้าต้องการสองไม้”
นางยังจดจำได้ ครั้งแรกที่นางออกจากวังหลวง นางได้ซื้อเจ้าสิ่งนี้ให้ซินหรู ซินหรูเป็นเด็กผู้หญิงย่อมต้องชอบมากแน่นอน เพียงแต่ต่อมาพบกับมือสังหาร พุทราเชื่อมล้วนตกอยู่ บนพื้นเปื้อนเลือดสดๆ
ภาพเหตุการณ์นั้นราวกับปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน นางยืนจ้องมองพุทราเชื่อมในมือบนถนนครู่หนึ่ง
กระทั่
