รักษ์ลับข้างกายเซียวเยี่ยน เซียวจิ่นเพียงแต่พยักหน้าให้เขาลุกขึ้น ดูท่าแล้วไม่ใช่องครักษ์ลับของเซียวจิ่นเช่นกัน
ยามนี้ผ้าม่านรถม้าถูกเปิดออก เซียวเยี่ยนค้อมกายลงมาจากด้านใน ขายาวๆ ข้างหนึ่งก้าวลงมาอย่างมั่นคง เขาสวมอาภรณ์สีม่วงหม่นทั้งชุด เส้นผมดำประดุจน้ำหมึก คิ้วตาคมสัน มีเพียงความองอาจในแววตาของเขาดูเหมือนไม่เย็นชาเฉกเช่นที่หลินชิงเวยเคยพบเห็นมา อาจเป็นเพราะสภาพอากาศอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ทำให้สีหน้าท่าทางของเขาอบอุ่นอ่อนโยนขึ้นสองส่วน
เซียวจิ่นพูดยิ้มๆ “เสด็จอากลับเมืองหลวงเสียที”
ไม่ได้พบหน้ากันเนิ่นนาน ตั้งแต่วันที่เขาจากไปไม่ร่ำลาที่เมืองจิงโจว หลินชิงเวยก็ไม่ได้พบเขาอีก ผ่านมาสองสามเดือนบัดนี้ได้พบเขาอีกครั้ง เขายังมีลักษณะท่าทางเหมือนที่หลินชิงเวยคุ้นเคย แต่มีอะไรที่ไม่เหมือนเดิมกันแน่นะ?
เซียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นหลินชิงเวย แววตาของเขาอดที่จะหม่นแสงลงไม่ได้ ต่อมาจึงพูดกับเซียวจิ่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “ถวายบังคมฝ่าบาท”
เซียวจิ่น “เสด็จอาจากไปเกือบครึ่งปี บัดนี้กลับมาแล้วยังเกรงใจเจิ้นเช่นนี้หรือ”
เซียวเยี่ยนขยับปากกำลังจะพูดสิ่งใด เวลานี้พลันมีเสียงเรียกเบาๆ ดังขึ้นจา
