ื่อนางอย่างตกตะลึง
หลินชิงเวยหันไปมองเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนจึงพูดเรียบๆ ว่า “แม่ทัพเฉินเป็นแม่ทัพชายแดนฝีมือดี เป็นเสาหลักของแผ่นดิน จะพูดถึงความตายง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร? หากต้องตายก็ต้องตายในสนามรบเท่านั้น แม่ทัพเฉินลุกขึ้นเถิด”
เฉินเหยียนจือไม่ยอมลุกขึ้น เขากลับหันไปพูดเสียงต่ำกับกู้หมิงเฟิ่ง “หมิงเฟิ่ง คุกเข่าลง!”
กู้หมิงเฟิ่งได้สติคืนมา นางกัดริมฝีปากทว่ายังคงค่อยๆ คุกเข่าลงบนพื้น เฉินเหยียนจือถึงกับยอมคุกเข่าเพื่อนาง ไฉนนางจะคุกเข่าไม่ได้เล่า ต่อให้มีความไม่ยินยอมพร้อมใจนับหมื่น แล้วอย่างไรเล่า?
คนของสกุลกู้ตายไปไม่อาจฟื้นคืน ส่วนนางย่อมต้องโดดเดี่ยวลำพังตลอดไป หรือสวรรค์กำลังลงโทษนางอยู่ ให้นางได้รับความเจ็บแค้นจากสภาพบ้านแตกพี่น้องล้มตายเพียงคนเดียว เป็นนางที่ทำร้ายญาติพี่น้องของนางจนตาย นางคิดจะฆ่าตัวตายเพื่อแก้แค้นให้กับบิดาของนางแต่กลับถูกเฉินเหยียนจือขัดขวาง
ครั้งนั้นเฉินเหยียนจือได้รับความเมตตาจากกู้เทียนหลินผู้เป็นบิดาของนาง มาบัดนี้จึงดูแลเอาใจใส่นางเพียงนี้ เพื่อปกป้องกู้หมิงเฟิ่งวันนั้น กู้เทียนหลินจึงไม่ยอมพูดความจริงออกมา เฉินเหยียนจือเกลี้ยกล่อมกู้หมิงเฟิ่งเช่นนี้จึงทำให้กู้หมิงเฟิ่
