นแม่ทัพเจิ้นกว๋อแล้ว!
เมื่อหลินซีเหยียนกลับไปถึงเรือนเชียนเหยียนแล้ว นางก็พบว่าเจียงหวายเย่กับหลีเจี้ยนเฉินยังอยู่ที่นี่!!
หลินเจี้ยนเฉินอยู่ก็ยังพอทำเนา เพราะว่าฝ่ายนั้นแอบปีนกำแพงเข้ามา แต่เจียงหวายเย่น่ะต่างออกไป เพราะเขาเดินเข้ามาอย่างเปิดเผยท่ามกลางสายตาของคนไม่รู้ตั้งกี่คน
หากอยู่ในเหย้าเรือนของผู้หญิงจนกระทั่งถึงเวลาค่ำมืด คงได้มีข่าวซุบซิบนินทาเกิดขึ้นอย่างแน่นอนแบบไม่ต้องสงสัย
ถึงแม้ว่านางจะไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ก็ตามที แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะยินดีที่ได้ยินมัน
“องค์ชาย เพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงของลูกสาวของคนอื่นแล้ว ขอให้ท่านรีบกลับไปด้วยเถอะเพคะ”
เจียงหวายเย่พลันแกล้งทำเป็นเจ็บปวดใจอย่างแรง “ทำไมเสี่ยวเหยียนเอ๋อถึงปฏิบัติเช่นนี้กับเปิ่นหว่างคนเดียวด้วย?”
หลีเจี้ยนเฉินที่ได้ทีก็ยักคิ้วหลิ่วตาไปที่เจียงหวายเย่อย่างยียวน แล้วกล่าวอย่างภูมิใจ “แน่นอนว่า เป็นเพราะท่านหมอหลินสงสารข้ายังไงล่ะ ข้าน่ะเป็นผู้ป่วยอยู่นางจึงไม่อาจไล่ข้าออกไปได้”
เมื่อเห็นทั้งสองคนทะเลาะกัน หลินซีเหยียนก็อดรู้สึกปวดขมับขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้
สุดท้ายนางจึงต้องไล่ตะเพิดทั้งสองคนออกจากเรือนไปพร้อมกัน แต่ทันท
